woensdag 17 december 2014

Een compliment over een kerstboom?

Amerikanen geven graag complimentjes.
En ik ontvang ze graag.
Komt dat even goed uit!

Belgen zijn niet zo goed in het ontvangen van complimentjes. In plaats van gewoon blij en dankbaar te zijn komt er steeds een verklaring naar boven; ‘Ooh, dat heb ik gekocht in…’, ‘Vind je? Ik weet het niet hoor’, ‘Die en die hebben me wel geholpen…’. Wij Belgen zijn geneigd zo’n complimentjes te minimaliseren of door te schuiven op iemand anders. Ik probeer al jaren hier aan te werken door simpelweg ‘Dank u’ te zeggen of ‘Graag gedaan’. Dat is veel leuker. Zowel voor de gever als de ontvanger. (Volgens een studie van Minnesota University zijn de Amerikanen ook niet zo goed in het ontvangen van complimentjes, maar dus wel in het geven!).

En die training lijkt van pas te komen in Chicago. Want hier zijn ze gul met complimentjes. Je krijgt ze gewoon op straat in je schoot geworpen. Dat is altijd wel even schrikken. Mijn hersenen maken dan een rare twist. Van niks doen schakelen ze over op volle toeren; ‘Zei die voorbijganger nu iets tegen mij?’, ‘En wat zei die dan?’, ‘En wat betekent dat in het Nederlands?’. Drie-vier seconden gaan voorbij. Tot het helemaal tot me doordringt. Meestal kan ik me dan nog snel omdraaien en ‘Thank you’ mommelen met een lach op mijn gezicht. Want het zijn happINEss complimentjes.

Mijn vrolijke kledij leverde me al het meeste complimentjes op. Vooral de bloemetjeskleedjes en zelfgemaakte rokjes zijn een schot in de roos. Ik val er dan ook mee op. Want de Chicagoezen (of hoe ze ook in het Nederlands mogen heten) dragen neutrale kleuren en geen prints.

Mijn vintage fiets (een turquoise Schwinn Beach cruiser) staat op nummer twee. Met een heerlijk gevoel denk ik terug aan een Afro-Amerikaanse dame die zei ‘I like your bike, ehmmm-mmmmeh’ en bij de  ‘ehmmm-mmmmeh’ een halve cirkel maakte met hoofd en borst (Je weet wel, zoals in de films, maar dan in het echt!).

Het zotste compliment kwam afgelopen zondag. We gingen een kerstboom kopen. Voor het eerst ooit en wellicht het laatst ooit want het strookt niet met mijn groene visie. Maar ik heb nog geen tijd gehad om zelf een kerstboom te maken. Dat klinkt misschien niet geloofwaardig voor iemand die al 4 maanden niet werkt maar toch is het zo. Maar goed, bij de keuze van de kerstboom wilde ik mama’s visie eren: ‘We nemen de lelijkste kerstboom. Want ook de lelijkste kerstboom verdient een warme thuis.’  Als kind was ik een krak in het uitkiezen van de lelijkste kerstboom. En ik was het duidelijk nog niet verleerd. Zo kwam het dat wij met een schots en scheve kerstboom zo’n 500 meter naar huis wandelden. Een Amerikaan zou zijn auto nemen, maar daar zit de groene visie weer dwars. Dus wij wandelden. Geeft er op straat toch wel iemand een compliment aan onze lelijke, schots en scheve kerstboom: ‘Oooh, what a nice Christmas tree!’.
Alweer geschrokken, alweer drie seconden voorbijgegaan, alweer ‘Thank You’ kunnen mommelen.
Ik zou graag ‘Thank You! Have a great day!’ willen zeggen. Maar dat vergt nog wat oefening.

By the way; ik geef ook heel graag complimentjes. Maar zo in het wilde weg aan vreemden op straat? Ook dat vergt nog wat oefening.

Welk compliment kreeg jij onlangs nog?

woensdag 26 november 2014

Chicago in 't groen, 30 dagen lang

Dag 31 tot 60 waren groen gekleurd. Dertig dagen lang fotografeerde ik iets groen. In Chicago uiteraard. De maand september.
Telkens een snelle foto met mijn gsm. Telkens een kort moment van groen genot!

Op www.pinterest.com/inevds staan de 30 foto's.

Hier een kleine toelichting over een paar happINEss kiekjes.


De Chicago-river, die dwars door het centrum stroomt, kleurt appelblauwzeegroen. Altijd! 
Behalve op Saint Patrick's Day, want dan kleurt die fluogroen. Naar het schijnt...


De residentiële straten in Chicago lijken allen te bestaan uit brede lanen bewoond door bomen. Verschillende boomsoorten leven al een eeuwigheid vredig naast elkaar en omarmen elkaar met liefde. 



Meer dan 200 buurten telt Chicago en nog een hoop buitenwijken.
Waar moet je dan gaan wonen? Wel, waar je je op het eerste zicht thuis voelt.
Voor ons werd dat: Andersonville. Omdat deze wijk charmant, veilig en netjes aanvoelt. Omdat er betaalbare appartementen in de buurt van Lake Michigan en het openbaar vervoer zijn. Omdat – zo bleek nadat we het huurcontract tekenden – Andersonville ecologisch goed scoort en Hopleaf er is, een café/resto met meer dan 200 Belgische bieren.


Noord Chicago telt een paar fietspaden langs een kanaal omringd door bos.
Profiteren maar!


Het centrum van Chicago bestaat uit wolkenkrabbers. Best wel fascinerend!
En de beste plekjes om in verwondering naar die hoogbouw te kijken is Grand Park. Een enorme strook park aan Lake Michigan. Hier een foto vanuit Millennium Park. Waar de prairie terug tot leven werd gebracht.


Baseball is heilig. The Cubs en the White Soxs zijn Chicago’s top clubs en mekaars vijanden. Het stadium van the Cubs is exact 100 jaar oud en wordt deze winter vernieuwd. Dus nog snel-snel een laatste match van het seizoen meepikken. Oersaai! Maar de hele Amerikaanse sfeer die er rond hangt is heerlijk!


Dit volkstuintje ligt naast een wolkenkrabber, bewoond door hoogbejaarden. Af en toe zie ik er een oudje in de grond wroeten.


 Zo happy om slechts op 15 minuutjes stappen van Lake Michigan te wonen. De kleuren van water, lucht en zand zijn telkens wondermooi. Het meer doet je vertragen en stilstaan. Gewoon genieten.



Happy Tea

La Colombe, 5158 N Clark Street, Andersonville – Chicago

Pas geopend en een koffiehuis.
Toch maar eens polsen of er een theetje te verkrijgen valt? Ja hoor!
Het ruikt er naar vers gemalen koffie en het minimalistische interieur ademt koffie. Maar ik drink geen koffie.

Gelukkig hebben ze ook thee. Happy thee!


Happy omdat je een mok krijgt.
Happy omdat het lokale thee is. Van Steven Smith Teamaker.
Happy omdat mijn kruideninfuus een prachtig kleurenpallet vormt.
Happy met de volgende instructies: ‘Bring filtered water to a rolling boil. Steep 5 minutes while pretending you’re Van Gogh painting in Arles’.

Tea, my cup of happINEss.
Yours as well?

donderdag 20 november 2014

De Targetwet, of hoe een supermarkt het verkeer regelt.

Ik noem het de Targetwet, omdat ik onlangs deze bijzonderheid voor het eerst meemaakte aan Target. Target is een soort hypermarkt waar je bijna alles kan kopen. Als je naar Amerikaanse tv-series kijkt hoor je hen soms zeggen dat ze iets in Target gaan kopen. Geen idee hoe ze dat in de ondertitels vertalen maar bij deze weet je dat het een hypermarkt is. Goed, ik zat dus achter het stuur, reed net voorbij Target, en riep luidop 'De max!'.

Wat was er dan gebeurd? Wel, de verkeerslichten werkten niet meer. En het verkeer was een drukte van jewelste. Ook al was het een weekdag en geen spitsuur. Maar niet verwonderd, Chicago is een ramp wat verkeer betreft. Wij verdubbelen dan ook steevast de aankomsttijd die onze gps-dame initieel aangaf.

Goed, de verkeerslichten werkten dus niet. En ik stond op een hoofdweg aan te schuiven. Het verkeerslicht, dat nu oranje knipperde, dient aan dat kruispunt enkel en alleen om de klanten van Target van de parking op de hoofdweg door te laten. Zonder verkeerslichten zou niemand ooit links kunnen afslaan. Tenzij s ’nachts misschien, maar deze Target sluit om 22u. Vandaar dus de verkeerslichten, speciaal voor Target-klanten. Maar bon, oranje geknipper dus. In België zou de hoofdweg voorrang behouden. De Targetklanten zouden met wat geluk rechts kunnen invoegen als een vriendelijke bestuurder hen zou doorlaten. Maar links zou in België niet lukken. Een waaghals zou voor een volledige verkeersopstopping zorgen. Ik zie het al voor mij, daar achter het stuur aan het Target-verkeersknooppunt; een dappere Belgische bestuurder die twee van de vier baanvakken blokkeert, een hoop getoeter en gevloek teweeg brengt en wellicht zelf nog even natrilt van het avontuur.

Maar wat gebeurt er hier?
Blijkbaar geldt de ‘Stop all way’-regel als de verkeerslichten niet werken!
Een regel die we in Europa niet kennen. ‘Stop all way’ wil zeggen dat iedereen volledig moet stoppen. De eerste bestuurder die aan de witte streep stopt mag als eerste verder rijden. Het is een beetje een bizarre regel die je aan bijna elk kruispunt moet toepassen in residentiële straten. Je moet dus stoppen, terwijl je in de verste verte niemand ziet aankomen. Maar goed, een zeer efficiënte regel aan het Target-kruispunt. Op de vier baanvakken en de Target zijstraat stoppen de auto’s één-voor-één. Ze laten een Target-auto invoegen om vervolgens met vier auto’s gewoon rechtdoor te rijden (tenzij één van die vier auto’s de pinkers op heeft staan om in Target te gaan shoppen). En dat werkt zo prima dat ik dus ‘De max!’ uitriep achter het stuur.

En bij deze moet ik mijn mening over de (stomme) ‘Stop all way’-regel misschien wel bijstellen. Vandaar;

de ‘Stop all way’-regel minpunten:

  • je verliest telkens een paar seconden ten opzichte van de voorrang-aan-rechtsregel door te stoppen wanneer er werkelijk niemand in de buurt is,
  • je remt voortdurend wat voor behoorlijk vervuilende uitlaatgassen zorgt,

de ‘Stop all way’-regel pluspunten:

  • je gaat er zo traag van rijden (het volgende kruispunt is niet ver weg) dat je voor weinig geluidsoverlast zorgt bij de inwoners,
  • voetgangers kunnen veilig oversteken omdat ze zeker weten dat de aankomende auto zal stoppen,
  • het is telkens duidelijk wie eerst mag doorrijden (bij gelijke aankomst aan de witte streep geldt de voorrang-aan-rechts regel) zodat je geen België-situaties krijgt waarin een bestuurder niet snel genoeg zijn voorrang neemt en die bijgevolg verliest (niet volgens de wet, wel volgens de gehaaste bestuurders),
  • de Targetregeltoepassing zorgt voor een stressvrij gevoel bij druk verkeer en vermijdt verkeerschaos.

Meer plus- dan minpunten dus, die ‘Stop all way’-regel. En als bestuurder was het happINEss troef, zo gezwind en hoffelijk de Target supermarkt voorbij rijden.



zaterdag 15 november 2014

Na ijs komt sneeuw - I

HappINEss is:

ijs kraken

kegels ontdekken aan een mini-struikje

je afvragen wie de takjes zo dik heeft ingepakt

lekker warm hebben in al dat dons 

kunstwerkje van de glasblazer ontdekken

verwonderd zijn over de ijsplaat op het takje (zou het tochtgat er iets mee te maken hebben?)

Temperaturen onder het vriespunt, het heeft zo zijn mooie voordelen.
Vandaag nog ijs. Morgen sneeuw.
Als de Armand Pien van Chicago het juist voor heeft.

vrijdag 14 november 2014

Vandaag voelt het boodschappen doen fantastisch aan

Ik heb zin om met de fiets te gaan. Ook al is de gevoelstemperatuur -10°c buiten. 
Ik weet dat ik vandaag de koude kan trotseren. Dik ingepakt met de helm over de muts en onder de jaskap fiets ik dat ene kilometertje naar de supermarkt. Op mijn vrolijk-makende fiets.

Eens binnen, en weer half ontkleed, laat ik me (weer) helemaal gaan bij de biogroenten en fruit. Vervolgens sta ik met open mond te kijken naar de gigantische kalkoenen die wachten op geduldige thanksgiving koks. En dan naar de bakkerij waar ik wist dat ik prijs ging hebben. Een appeltaartje stond in reclame en na goed lezen kreeg ik vlinders in mijn buik. Whop, de kar in, want er zaten geen melkproducten in (waarvoor ik intolerant ben). Snel de verse saladbar voorbijgelopen, zonder kijken, want mijn fietstassen zouden al wel vol zitten.

Aan de kassa is het altijd een luxe. De boodschappen worden voor jou ingepakt. Zoals jij dat wil. En met de glimlach nemen ze telkens jouw herbruikbare tassen aan. Waarvoor je dan nog beloond wordt met korting op de eindafrekening. 

En vandaag is het extra genieten. Daar aan de kassa. Want een muzikant speelt er life piano. Een vleugje klassiek. Een ideetje van meneer Mariano’s  (want zo heet de supermarkt). Elke vrijdag speelt de Mariano’s pianist ergens in Chicago. Deze keer was het aan ons. 

Het vleugje klassiek versterkte het vleugje happINEss.

 



maandag 3 november 2014

Ik voel me zo heerlijk gepensioneerd

Vandaag wandel ik wellicht voor de twintigste keer hetzelfde traject langs Lake Michigan. Aangezien we nog maar zes weken in ons appartement wonen gaat het over dezelfde wandeling om de twee à drie dagen. En telkens opnieuw gebeurt hetzelfde.

Ik nam me voor wat aan mijn conditie te doen. Ik kom graag buiten, ben graag alleen, maar joggen vind ik maar niks (dat heen en weer gebonk). Dan maar stevig doorwandelen voor anderhalf uurtje. We wonen slechts op 1km afstand van het gigantische meer ‘Lake Michigan’, de perfecte plek voor mijn conditie-plan. Maar zelfs bij wandeling nummer twintig gebeurt het weer. 
Zodra ik het water nog maar zie begin ik te lachen en bijna te huppelen. Vrolijk wandel in nog vijf minuutjes verder en dan heb ik al zin om me neer te zetten. En gewoon te genieten. Te genieten van de kleuren van water en lucht, van de wind die vol zuurstof zit, van mijn geest die stilstaat. 
En nooit ben ik alleen. Er zijn altijd bejaardjes, die er wél in slagen om stevig door te wandelen. Wanneer zou het mij lukken de verleiding van ‘niks doen’ in te ruilen voor de stevige, geplande wandeling? Als de zon schijnt (en dat is zeer veel in vergelijking met de lage landen ) zitten de oudjes ook gewoon te genieten, in hun campingstoeltje. En er zijn nog meer genieters. Honden die rollebollen in het gras of achter een bal aanrennen op het strand, koppeltjes die zitten te knuffelen op de pier (zou het geheime liefde zijn, zo op een weekdag?) en zelfs een dame die op blote voeten waadt door het water (terwijl het slechts een paar graden warm is). Ook de kersverse mama's en taterende Russische dames wandelen voorbij. Steeds zijn er eekhoorntjes aanwezig die springen als een reetje om vervolgens zo schattig te knabbelen aan een nootje. In het weekend ontmoet je ook de vrolijke joggers, de lustige vissers en de juichende ouders die hun kleuters aanmoedigen tijdens hun voetbalmatch.



Vandaag zie ik extra genieters. Een fietser ploetert door het strand, een paar volleyballspelers hebben nog een net opgezet en een jongeman in cowboystijl is op zoek naar goud. Ook de Loyola- (wat een tongval-naam) sportstudenten lopen snel en in harmonie met hun perfecte lichamen voorbij. Bijna ben ik terug in de bewoonde wereld wanneer ik een Aziatische dame zie die de laatste bizarre bessen opraapt, in een lelijke plastiek zak steekt en er wellicht thuis iets medicinaals mee gaat brouwen. En dat allemaal op een bewolkte, frisse maandag om 13u...

Mijn stevige wandeling van anderhalf uurtje duurde alweer drie uur. Maar dat kan! Want ik voel me heerlijk gepensioneerd. Geen tijdsdruk, lekker stil staan, genieten van het happINEss-moment.


HappINEss op wandeling 12 en 18 (of daarrond):



zondag 19 oktober 2014

Chicagoezen uitnodigen: derde keer scheepsrecht?

Na drie weken wonen in ons nieuwe appartement en reeds 10 weken in het land te verblijven vinden Bart en ik het tijd worden om de Chicagoezen te leren kennen. Echt te leren kennen.
Dus we hebben het niet over de spontane gesprekjes in de supermarkt over bijvoorbeeld de sojayoghurtjes die terug te koop zijn (hoera, want we zijn beiden lactose-intolerant, en vervolgens neem ik er twee met kersensmaak omdat de dame die het lekkerst vindt en ook een beetje omdat ze in korting staan). We hebben het ook niet over de mensen op straat die me een complimentje geven op mijn vrolijke outfit (waar ik vervolgens bijna van ga huppelen en met een lach op mijn gezicht verder loop). En we hebben het niet over winkelverkopers die ons schrik aanjagen voor de winter, maar ons toch van harte welkom heten in de stad waar ze, ondanks dat, zo van houden (en waardoor er ondertussen al Canadese winterboots klaar staan die onze voetjes moeten warm houden tot de gevreesde -40°C). Nee, we hebben het over echte kennismaking, met langere gesprekken en meer van dat in de toekomst.

Dus wagen we een eerste poging. Een gemakkelijke poging, denken we. Belgische vrienden van ons zijn bevriend met een Amerikaans koppel dat in Chicago woont. We stonden met hen reeds in emailcontact en kregen wat advies bij het zoeken naar een geschikte buurt om te wonen. Ze stelden zelf voor om eens af te spreken eens gesetteld. En voila, we zijn gesetteld. Dus ze ontvangen van ons een mailtje met wat data-voorstellen. Maar niks, nul de botten, rien de knots, het blijft stil aan de andere kant. Wekenlang geen reactie.

 

Poging twee dan maar: de buren. We wonen in een gebouw met zes appartementen. En hoewel we af en toe een deur horen of een stem, zijn we nog niemand spontaan in de gang tegen het lijf gelopen. Uitnodigen dan maar, voor een aperitiefje op zondag! Laagdrempelig, handig tijdstip, kort bezoekje... Daar kan je niks op tegen hebben. Ik plak bij iedereen een uitnodiging op de deur en op de daaropvolgende zondag zijn we net om 11u klaar met onze zelfgemaakte hapjes, iceteas en cocktail. Na een half uur lijkt het er echter op dat niemand komt. Het is doodstil in het gebouw, alsof iedereen toevallig weg is. De hapjes worden onze lunch (en avondmaal). En als het ware komt het gebouw terug tot leven rond 13u. Mmm, wat doen we fout? Waar zit het culturele verschil? Waarom liet maar één koppel weten dat ze niet zouden komen?

We gaan over tot poging drie en nodigen de collega's van Bart uit voor een aperitiefje. Ze ontvangen een mooie e-uitnodiging waar deze keer uitdrukkelijk wordt gevraagd om ons iets te laten weten. Moeilijk kan dat niet zijn want, deze keer, kennen ze Bart en bovendien is hij die week elke dag op kantoor. De vier Europese collega's reageren vrij snel dat ze komen (ze blijken ook supernieuwsgierig te zijn naar ons ‘vintage’ appartement daar ergens in Noord-Chicago). Een paar Amerikaanse collega's geven Bart een seintje dat ze reeds andere plannen hebben. En andere Amerikaanse collega's reageren gewoon niet. Het onderwerp lijkt vermeden te worden. Na een paar dagen vraagt Bart aan één van hen wat de gewoonte is. Ze antwoordt dat het van de persoon afhangt. Eeuhheu, erg handig antwoord voor de planners die we zijn. Vervolgens vraagt hij het aan een andere collega van wie hij een reactie had verwacht. "oh yeah, sure I'll come, no problem". Die zondag zitten we om 11u alweer klaar met dezelfde zelfgemaakt hapjes, iceteas en cocktail. Om 12u zijn alle collega’s er die zouden komen. Niemand meer, niemand minder. Om 15u zijn ze weer weg. Het werd een gezellige middag!


 

Bij het opruimen maken we een voorlopige conclusie. Chicagoezen vinden het niet nodig een seintje te geven als ze niet komen. Als ze hun komst wel bevestigen zullen ze er wellicht ook zijn. En wellicht wordt het niet gemakkelijk om Amerikaanse vrienden te maken. Maar we geven het niet op! Nee hoor, we zijn nog maar net begonnen!

Bovendien heeft de derde poging toch maar leuke complimenten opgeleverd over ons appartement. En nieuwe bierglazen (Bart staat al gekend als huisbrouwer), een boekje met 100 stilteplekjes in Chicago (hoe ze wisten dat ik van stilte hou is me een raadsel) en 2 Crate & Barrel waardebonnen (Bart bleek zo enthousiast te babbelen over deze winkel waardoor 2 collega's hetzelfde idee hadden als geschenkje). Jiepie! HappINEss troef!

donderdag 16 oktober 2014

De herdenking van WO I op mijn rijbewijs

Een rijbewijs is een rijbewijs, niet? Als je reeds jaren in België met de auto rijdt - 20 jaar om precies te zijn - dan heb je wel wat rijervaring. De Belgen staan nu eenmaal niet gekend voor hun aangename rijstijl, noch voor hun goede wegen. Enige aandacht op de weg, een snel reactievermogen en mezelf inhouden om mijn middenvinger op te steken leerde ik al snel.

Nu rijden we rond in Chicago, met een automatiek, zoals wij dat zeggen. In een land waar automobilisten een veel relaxtere rijstijl zouden hebben en zich perfect aan snelheidslimieten zouden houden. In Chicago lijkt dat toch niet van toepassing want we ondervinden al snel dat het rijgedrag van de Chicagoezen erg lijkt op dat van de Belgen. Maar de automatiek maakt het wel relax…

Jesse White, Secretary of State, herinnert ons eraan dat we een Illinois rijbewijs moeten aanvragen. Nu ja, niet echt ‘herinneren’. Na het proberen te ontleden van zijn autowet-website lijk ik te verstaan dat je per Staat een rijbewijs moet aanvragen. En in ons geval houdt dat in: een hele papiermolen, een visuele test, een theoretisch rijexamen en een praktisch rijexamen. Lap! Twintig jaar Belgische rijervaring en het telt niet mee. Alle buitenlanders (op de Duitsers, Canadezen en Mexicanen na) blijken solidair te zijn met ons. En zelfs de Amerikanen die naar Illinois verhuizen moeten een theoretisch examen doen. Bovendien geeft Jesse White, Secretary of State, een rijbewijs dat slechts 4 jaar geldig is. Dus iédereen mag elke 4 jaar bewijzen dat ze nog voldoende zien en dat ze de wet nog steeds kennen. Verandert er dan zoveel op 4 jaar tijd? Geen idee. Ik weet enkel dat het afgelopen jaar in Illinois de maximale snelheid op de snelwegen verhoogd is van 65 tot 70 mijl, dat gsm-en achter het stuur verboden werd en dat het toegelaten is om marihuana voor medisch gebruik bij je te hebben. Bewijs maar eens op je examen dat je dat weet!

  

     
In het rijcentrum van Jesse White, Secretary of State, is het dan ook een drukte van jewelste. Helemaal anders dan in België waar ik – 20 jaar geleden dus - zenuwachtig op een stoel zat te wiebelen, naast een hoop mede-18 jarigen, om – op afspraak - examen af te leggen. Mijn mama en de andere ouders zaten er nagelbijtend naast. Want hadden ze hun opdracht wel goed volbracht? In het rijcentrum in Chicago ziet het zwart van het volk. En ook wit, en geel en bruin om correct te zijn. Jongeren van 16 jaar naast oudjes met gekromde rug wachten er op hun beurt. Het is er een getater van jewelste, in alle wereldtalen. Het valt me op dat de Chinezen een familielid meebrengen, als vertaler. Als ze je nummertje afroepen stijgt de spanning, want vanaf dan ga je aan de slag. En het is maar de vraag hoever je zal geraken. Want via een doorschuifsysteem ga je van een  paperassencontrole, naar een administratieve verwerking met visuele testen, naar de kassa (30$ kost het), naar de theoretische test (die ik ook in het Pools mocht afleggen...eeuh?) naar de praktische test. Met wat geluk slaag je aan elke doorschuifpost en ben je er op 1,5 uurtje vanaf. De testen zijn dan ook super kort. Bij de theoretische test is het wel even de aandacht erbij houden met de afstanden in voeten (feet) en de betekenis van signalen die we in België niet kennen. Maar langs de andere kant blijken de meerkeuzevragen exact overeen te komen met de oefenvragen in het handboek. Ik slaag, en mag dus door naar de praktische test (geen idee dat je dit direct kon doen, anders had ik de auto gewassen). Met de auto schuif je in de rij aan (zoals bij de autocontrole) en dan: eens pinken met de lichten, 5 minuten op de weg rijden en in een garage parkeren. Piece of cake! Hoewel! Misschien niet meer voor de oudjes met gekromde rug?

Ik ben opgelucht ervan af te zijn (want ik was al 2 keer afgewezen wegens onvolledig papierwerk). Onmiddellijk kreeg ik mijn Illinois driver’s license. En ik ben er trots op want het is niet alleen mijn rijbewijs, maar ook mijn identiteitskaart en het bewijs dat ik in de US woon. Een belangrijk document, gekregen van Jesse White (misleidende achternaam trouwens, want meneer is Afro-Amerikaan) met mijn adres, mijn lengte, mijn gewicht (!), mijn kleur van ogen en mijn foto waar ik niet op mocht lachen. En kijk eens aan, het is geldig tot 11/11/2018. Dat wordt een grootse dag, want WO I eindigde dan exact 100 jaar geleden en ikzelf word die dag 42 jaar en Bart en ik zijn dan 23 jaar een gelukkig koppel (daar gaan we toch vanuit). Drie keer feest! Behalve dan dat ik opnieuw rijexamen moet doen... Toch, met zo'n feestdatum op mijn rijbewijs kan er me niks overkomen de volgende jaren! A real happINEss rijbewijs.


Ps: Jesse White, Secretary of State, heeft me nog persoonlijk een bedankingsbrief gestuurd, omdat ik me opgaf als orgaandonor.

donderdag 11 september 2014

Chicago in 't geel, 30 dagen lang

Ik hou van kleur!
En augustus leek me een gele maand te zijn. Elke dag keek ik uit naar iets geels. Iets geels dat Chicago me die dag wilde tonen. Iets geels dat me deed lachen of verwonderen.

Kijk op www.pinterest.com/inevds voor de 30 (onbewerkte) foto's.

Hier een kleine toelichting waarom deze foto's voor happINEss zorgden.



Nog maar net in Chicago en ik merk dat de Belgen er toch al een voet binnen hebben. Knal in het centrum opent binnenkort een nieuwe le Pain Quotidien. 'LPQ from BXL to CHI' staat er. Zou iedereen dat begrijpen? Njamie.


Ik had het nooit gedacht, maar Chicago is een groene stad. Er zijn 570 parken! En iedereen doet zijn best de prairie terug tot leven te brengen. Van kleine straatboordjes geplant door bewoners (zonder dat er guerilla-tuinierders aan te pas hoeven te komen) tot grotere bloementuinen in de parken. Wie houdt er niet van een natuurlijk, verwilderd bloemenveld?


We zijn nog toerist. Een Chicago Greeter, met een haak als hand, leert ons de Chicago hot dog eten. Ketchup vormt een belediging. Mosterd en groene relish (opgelegde komkommer) is een verplichting. Trots dat ik het heb binnengespeeld en nu tot de Chicago clan hoor.


Ondanks de slechte reputatie van Chicago (Al Capone en al) en een moord per dag voelen we ons vrij veilig. Een waarschuwingsbord voor gangsteractiviteiten en de overal patrouillerende politie doet ons vermoeden dat we misschien wat te naïef zijn? En toch voelen we ons veilig!



Chicago is een fietsstad. Naar Amerikaanse normen dan toch. En daar zijn wij ontzeeeetttend blij mee. Onze eerste fietstocht was een begeleide tocht. Een afscheidscadeautje van mijn werk. Spontaan gaven we ons op als de veiligheidsbegeleiders van de groep. En - op z'n Amerikaans zeker - kregen we wel vijf keer applaus daarvoor op drie uur tijd. We merkten ook dat we hier een XS in plaats van S hebben in kledingmaat en dat een XS eigenlijk toch wel weer wat te nipt zit.


Gigantische gaten in de weg. Het maakt het wandelen, fietsen en autorijden er alleen maar avontuurlijker op. En wij zijn altijd te vinden voor een avontuurtje. Ook voor deze grappige manier om het gat te laten opvallen (vlakbij Obama's oude huis trouwens).


Voor vertrek kreeg ik te horen dat het fruit hier geen smaak heeft. Wat ik me bovendien ook leek te herinneren van mijn reizen in de US. Maar niks is minder waar! We wonen naast de fruitstaat Michigan waar sappige peren en appelen gekweekt worden. Biofruit in overvloed. En soms smikkelen we van wat druifjes en kiwi's uit de warmere staten...


Ok, elke buurt in Chicago heeft wel wat groezelige straten. En heel het Zuiden (op Obama's buurt Hyde Park na) zou gevaarlijk zijn. Neemt niet weg dat er heel veel mooie streetart verschijnt in de wat groezelige straten.


Hét symbool van Chicago! En op een druilerige dag was net dat stukje straat afgesloten voor verkeer (wat de verkeerschaos alleen maar erger maakt). Zo kon er een baseball-match gevolgd worden op het grote scherm dat in het midden van de straat stond. Ik vermoed dat dit een éénmalig event was, want de Chicago Bulls en de White Sox spelen zowat elke dag een match.


De eerste paar maanden zou je – als expat - in een soort honeymoonfase zitten. Wel, ik genoot alvast ten volle van deze honeymoonmaand. Het was happINEss tijdens een zalige zomermaand in een stad die alvast veel beter meeviel dan verwacht.