donderdag 11 september 2014

Chicago in 't geel, 30 dagen lang

Ik hou van kleur!
En augustus leek me een gele maand te zijn. Elke dag keek ik uit naar iets geels. Iets geels dat Chicago me die dag wilde tonen. Iets geels dat me deed lachen of verwonderen.

Kijk op www.pinterest.com/inevds voor de 30 (onbewerkte) foto's.

Hier een kleine toelichting waarom deze foto's voor happINEss zorgden.



Nog maar net in Chicago en ik merk dat de Belgen er toch al een voet binnen hebben. Knal in het centrum opent binnenkort een nieuwe le Pain Quotidien. 'LPQ from BXL to CHI' staat er. Zou iedereen dat begrijpen? Njamie.


Ik had het nooit gedacht, maar Chicago is een groene stad. Er zijn 570 parken! En iedereen doet zijn best de prairie terug tot leven te brengen. Van kleine straatboordjes geplant door bewoners (zonder dat er guerilla-tuinierders aan te pas hoeven te komen) tot grotere bloementuinen in de parken. Wie houdt er niet van een natuurlijk, verwilderd bloemenveld?


We zijn nog toerist. Een Chicago Greeter, met een haak als hand, leert ons de Chicago hot dog eten. Ketchup vormt een belediging. Mosterd en groene relish (opgelegde komkommer) is een verplichting. Trots dat ik het heb binnengespeeld en nu tot de Chicago clan hoor.


Ondanks de slechte reputatie van Chicago (Al Capone en al) en een moord per dag voelen we ons vrij veilig. Een waarschuwingsbord voor gangsteractiviteiten en de overal patrouillerende politie doet ons vermoeden dat we misschien wat te naïef zijn? En toch voelen we ons veilig!



Chicago is een fietsstad. Naar Amerikaanse normen dan toch. En daar zijn wij ontzeeeetttend blij mee. Onze eerste fietstocht was een begeleide tocht. Een afscheidscadeautje van mijn werk. Spontaan gaven we ons op als de veiligheidsbegeleiders van de groep. En - op z'n Amerikaans zeker - kregen we wel vijf keer applaus daarvoor op drie uur tijd. We merkten ook dat we hier een XS in plaats van S hebben in kledingmaat en dat een XS eigenlijk toch wel weer wat te nipt zit.


Gigantische gaten in de weg. Het maakt het wandelen, fietsen en autorijden er alleen maar avontuurlijker op. En wij zijn altijd te vinden voor een avontuurtje. Ook voor deze grappige manier om het gat te laten opvallen (vlakbij Obama's oude huis trouwens).


Voor vertrek kreeg ik te horen dat het fruit hier geen smaak heeft. Wat ik me bovendien ook leek te herinneren van mijn reizen in de US. Maar niks is minder waar! We wonen naast de fruitstaat Michigan waar sappige peren en appelen gekweekt worden. Biofruit in overvloed. En soms smikkelen we van wat druifjes en kiwi's uit de warmere staten...


Ok, elke buurt in Chicago heeft wel wat groezelige straten. En heel het Zuiden (op Obama's buurt Hyde Park na) zou gevaarlijk zijn. Neemt niet weg dat er heel veel mooie streetart verschijnt in de wat groezelige straten.


Hét symbool van Chicago! En op een druilerige dag was net dat stukje straat afgesloten voor verkeer (wat de verkeerschaos alleen maar erger maakt). Zo kon er een baseball-match gevolgd worden op het grote scherm dat in het midden van de straat stond. Ik vermoed dat dit een éénmalig event was, want de Chicago Bulls en de White Sox spelen zowat elke dag een match.


De eerste paar maanden zou je – als expat - in een soort honeymoonfase zitten. Wel, ik genoot alvast ten volle van deze honeymoonmaand. Het was happINEss tijdens een zalige zomermaand in een stad die alvast veel beter meeviel dan verwacht.