zondag 19 oktober 2014

Chicagoezen uitnodigen: derde keer scheepsrecht?

Na drie weken wonen in ons nieuwe appartement en reeds 10 weken in het land te verblijven vinden Bart en ik het tijd worden om de Chicagoezen te leren kennen. Echt te leren kennen.
Dus we hebben het niet over de spontane gesprekjes in de supermarkt over bijvoorbeeld de sojayoghurtjes die terug te koop zijn (hoera, want we zijn beiden lactose-intolerant, en vervolgens neem ik er twee met kersensmaak omdat de dame die het lekkerst vindt en ook een beetje omdat ze in korting staan). We hebben het ook niet over de mensen op straat die me een complimentje geven op mijn vrolijke outfit (waar ik vervolgens bijna van ga huppelen en met een lach op mijn gezicht verder loop). En we hebben het niet over winkelverkopers die ons schrik aanjagen voor de winter, maar ons toch van harte welkom heten in de stad waar ze, ondanks dat, zo van houden (en waardoor er ondertussen al Canadese winterboots klaar staan die onze voetjes moeten warm houden tot de gevreesde -40°C). Nee, we hebben het over echte kennismaking, met langere gesprekken en meer van dat in de toekomst.

Dus wagen we een eerste poging. Een gemakkelijke poging, denken we. Belgische vrienden van ons zijn bevriend met een Amerikaans koppel dat in Chicago woont. We stonden met hen reeds in emailcontact en kregen wat advies bij het zoeken naar een geschikte buurt om te wonen. Ze stelden zelf voor om eens af te spreken eens gesetteld. En voila, we zijn gesetteld. Dus ze ontvangen van ons een mailtje met wat data-voorstellen. Maar niks, nul de botten, rien de knots, het blijft stil aan de andere kant. Wekenlang geen reactie.

 

Poging twee dan maar: de buren. We wonen in een gebouw met zes appartementen. En hoewel we af en toe een deur horen of een stem, zijn we nog niemand spontaan in de gang tegen het lijf gelopen. Uitnodigen dan maar, voor een aperitiefje op zondag! Laagdrempelig, handig tijdstip, kort bezoekje... Daar kan je niks op tegen hebben. Ik plak bij iedereen een uitnodiging op de deur en op de daaropvolgende zondag zijn we net om 11u klaar met onze zelfgemaakte hapjes, iceteas en cocktail. Na een half uur lijkt het er echter op dat niemand komt. Het is doodstil in het gebouw, alsof iedereen toevallig weg is. De hapjes worden onze lunch (en avondmaal). En als het ware komt het gebouw terug tot leven rond 13u. Mmm, wat doen we fout? Waar zit het culturele verschil? Waarom liet maar één koppel weten dat ze niet zouden komen?

We gaan over tot poging drie en nodigen de collega's van Bart uit voor een aperitiefje. Ze ontvangen een mooie e-uitnodiging waar deze keer uitdrukkelijk wordt gevraagd om ons iets te laten weten. Moeilijk kan dat niet zijn want, deze keer, kennen ze Bart en bovendien is hij die week elke dag op kantoor. De vier Europese collega's reageren vrij snel dat ze komen (ze blijken ook supernieuwsgierig te zijn naar ons ‘vintage’ appartement daar ergens in Noord-Chicago). Een paar Amerikaanse collega's geven Bart een seintje dat ze reeds andere plannen hebben. En andere Amerikaanse collega's reageren gewoon niet. Het onderwerp lijkt vermeden te worden. Na een paar dagen vraagt Bart aan één van hen wat de gewoonte is. Ze antwoordt dat het van de persoon afhangt. Eeuhheu, erg handig antwoord voor de planners die we zijn. Vervolgens vraagt hij het aan een andere collega van wie hij een reactie had verwacht. "oh yeah, sure I'll come, no problem". Die zondag zitten we om 11u alweer klaar met dezelfde zelfgemaakt hapjes, iceteas en cocktail. Om 12u zijn alle collega’s er die zouden komen. Niemand meer, niemand minder. Om 15u zijn ze weer weg. Het werd een gezellige middag!


 

Bij het opruimen maken we een voorlopige conclusie. Chicagoezen vinden het niet nodig een seintje te geven als ze niet komen. Als ze hun komst wel bevestigen zullen ze er wellicht ook zijn. En wellicht wordt het niet gemakkelijk om Amerikaanse vrienden te maken. Maar we geven het niet op! Nee hoor, we zijn nog maar net begonnen!

Bovendien heeft de derde poging toch maar leuke complimenten opgeleverd over ons appartement. En nieuwe bierglazen (Bart staat al gekend als huisbrouwer), een boekje met 100 stilteplekjes in Chicago (hoe ze wisten dat ik van stilte hou is me een raadsel) en 2 Crate & Barrel waardebonnen (Bart bleek zo enthousiast te babbelen over deze winkel waardoor 2 collega's hetzelfde idee hadden als geschenkje). Jiepie! HappINEss troef!

2 opmerkingen:

  1. Hey Ine! Toffe blog! Ik heb een t-foutje gevonden...met een lacht op je gezicht. Is wellicht eerder een typfoutje dan een t-foutje...ik wens je veel plezier met je blog en word trouwe lezer. Groetjes uit Oostenrijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh Ine, ik heb met plezier je eerste berichten gelezen en je foto bovenaan is geweldig! Ik word er helemaal happI van!
    Ik ga eens zien of ik je kan volgen via Bloglovin', dan komen je berichten automatisch in mijn feed ...

    BeantwoordenVerwijderen

Ik kijk uit naar je reactie