woensdag 26 november 2014

Chicago in 't groen, 30 dagen lang

Dag 31 tot 60 waren groen gekleurd. Dertig dagen lang fotografeerde ik iets groen. In Chicago uiteraard. De maand september.
Telkens een snelle foto met mijn gsm. Telkens een kort moment van groen genot!

Op www.pinterest.com/inevds staan de 30 foto's.

Hier een kleine toelichting over een paar happINEss kiekjes.


De Chicago-river, die dwars door het centrum stroomt, kleurt appelblauwzeegroen. Altijd! 
Behalve op Saint Patrick's Day, want dan kleurt die fluogroen. Naar het schijnt...


De residentiële straten in Chicago lijken allen te bestaan uit brede lanen bewoond door bomen. Verschillende boomsoorten leven al een eeuwigheid vredig naast elkaar en omarmen elkaar met liefde. 



Meer dan 200 buurten telt Chicago en nog een hoop buitenwijken.
Waar moet je dan gaan wonen? Wel, waar je je op het eerste zicht thuis voelt.
Voor ons werd dat: Andersonville. Omdat deze wijk charmant, veilig en netjes aanvoelt. Omdat er betaalbare appartementen in de buurt van Lake Michigan en het openbaar vervoer zijn. Omdat – zo bleek nadat we het huurcontract tekenden – Andersonville ecologisch goed scoort en Hopleaf er is, een café/resto met meer dan 200 Belgische bieren.


Noord Chicago telt een paar fietspaden langs een kanaal omringd door bos.
Profiteren maar!


Het centrum van Chicago bestaat uit wolkenkrabbers. Best wel fascinerend!
En de beste plekjes om in verwondering naar die hoogbouw te kijken is Grand Park. Een enorme strook park aan Lake Michigan. Hier een foto vanuit Millennium Park. Waar de prairie terug tot leven werd gebracht.


Baseball is heilig. The Cubs en the White Soxs zijn Chicago’s top clubs en mekaars vijanden. Het stadium van the Cubs is exact 100 jaar oud en wordt deze winter vernieuwd. Dus nog snel-snel een laatste match van het seizoen meepikken. Oersaai! Maar de hele Amerikaanse sfeer die er rond hangt is heerlijk!


Dit volkstuintje ligt naast een wolkenkrabber, bewoond door hoogbejaarden. Af en toe zie ik er een oudje in de grond wroeten.


 Zo happy om slechts op 15 minuutjes stappen van Lake Michigan te wonen. De kleuren van water, lucht en zand zijn telkens wondermooi. Het meer doet je vertragen en stilstaan. Gewoon genieten.



Happy Tea

La Colombe, 5158 N Clark Street, Andersonville – Chicago

Pas geopend en een koffiehuis.
Toch maar eens polsen of er een theetje te verkrijgen valt? Ja hoor!
Het ruikt er naar vers gemalen koffie en het minimalistische interieur ademt koffie. Maar ik drink geen koffie.

Gelukkig hebben ze ook thee. Happy thee!


Happy omdat je een mok krijgt.
Happy omdat het lokale thee is. Van Steven Smith Teamaker.
Happy omdat mijn kruideninfuus een prachtig kleurenpallet vormt.
Happy met de volgende instructies: ‘Bring filtered water to a rolling boil. Steep 5 minutes while pretending you’re Van Gogh painting in Arles’.

Tea, my cup of happINEss.
Yours as well?

donderdag 20 november 2014

De Targetwet, of hoe een supermarkt het verkeer regelt.

Ik noem het de Targetwet, omdat ik onlangs deze bijzonderheid voor het eerst meemaakte aan Target. Target is een soort hypermarkt waar je bijna alles kan kopen. Als je naar Amerikaanse tv-series kijkt hoor je hen soms zeggen dat ze iets in Target gaan kopen. Geen idee hoe ze dat in de ondertitels vertalen maar bij deze weet je dat het een hypermarkt is. Goed, ik zat dus achter het stuur, reed net voorbij Target, en riep luidop 'De max!'.

Wat was er dan gebeurd? Wel, de verkeerslichten werkten niet meer. En het verkeer was een drukte van jewelste. Ook al was het een weekdag en geen spitsuur. Maar niet verwonderd, Chicago is een ramp wat verkeer betreft. Wij verdubbelen dan ook steevast de aankomsttijd die onze gps-dame initieel aangaf.

Goed, de verkeerslichten werkten dus niet. En ik stond op een hoofdweg aan te schuiven. Het verkeerslicht, dat nu oranje knipperde, dient aan dat kruispunt enkel en alleen om de klanten van Target van de parking op de hoofdweg door te laten. Zonder verkeerslichten zou niemand ooit links kunnen afslaan. Tenzij s ’nachts misschien, maar deze Target sluit om 22u. Vandaar dus de verkeerslichten, speciaal voor Target-klanten. Maar bon, oranje geknipper dus. In België zou de hoofdweg voorrang behouden. De Targetklanten zouden met wat geluk rechts kunnen invoegen als een vriendelijke bestuurder hen zou doorlaten. Maar links zou in België niet lukken. Een waaghals zou voor een volledige verkeersopstopping zorgen. Ik zie het al voor mij, daar achter het stuur aan het Target-verkeersknooppunt; een dappere Belgische bestuurder die twee van de vier baanvakken blokkeert, een hoop getoeter en gevloek teweeg brengt en wellicht zelf nog even natrilt van het avontuur.

Maar wat gebeurt er hier?
Blijkbaar geldt de ‘Stop all way’-regel als de verkeerslichten niet werken!
Een regel die we in Europa niet kennen. ‘Stop all way’ wil zeggen dat iedereen volledig moet stoppen. De eerste bestuurder die aan de witte streep stopt mag als eerste verder rijden. Het is een beetje een bizarre regel die je aan bijna elk kruispunt moet toepassen in residentiële straten. Je moet dus stoppen, terwijl je in de verste verte niemand ziet aankomen. Maar goed, een zeer efficiënte regel aan het Target-kruispunt. Op de vier baanvakken en de Target zijstraat stoppen de auto’s één-voor-één. Ze laten een Target-auto invoegen om vervolgens met vier auto’s gewoon rechtdoor te rijden (tenzij één van die vier auto’s de pinkers op heeft staan om in Target te gaan shoppen). En dat werkt zo prima dat ik dus ‘De max!’ uitriep achter het stuur.

En bij deze moet ik mijn mening over de (stomme) ‘Stop all way’-regel misschien wel bijstellen. Vandaar;

de ‘Stop all way’-regel minpunten:

  • je verliest telkens een paar seconden ten opzichte van de voorrang-aan-rechtsregel door te stoppen wanneer er werkelijk niemand in de buurt is,
  • je remt voortdurend wat voor behoorlijk vervuilende uitlaatgassen zorgt,

de ‘Stop all way’-regel pluspunten:

  • je gaat er zo traag van rijden (het volgende kruispunt is niet ver weg) dat je voor weinig geluidsoverlast zorgt bij de inwoners,
  • voetgangers kunnen veilig oversteken omdat ze zeker weten dat de aankomende auto zal stoppen,
  • het is telkens duidelijk wie eerst mag doorrijden (bij gelijke aankomst aan de witte streep geldt de voorrang-aan-rechts regel) zodat je geen België-situaties krijgt waarin een bestuurder niet snel genoeg zijn voorrang neemt en die bijgevolg verliest (niet volgens de wet, wel volgens de gehaaste bestuurders),
  • de Targetregeltoepassing zorgt voor een stressvrij gevoel bij druk verkeer en vermijdt verkeerschaos.

Meer plus- dan minpunten dus, die ‘Stop all way’-regel. En als bestuurder was het happINEss troef, zo gezwind en hoffelijk de Target supermarkt voorbij rijden.



zaterdag 15 november 2014

Na ijs komt sneeuw - I

HappINEss is:

ijs kraken

kegels ontdekken aan een mini-struikje

je afvragen wie de takjes zo dik heeft ingepakt

lekker warm hebben in al dat dons 

kunstwerkje van de glasblazer ontdekken

verwonderd zijn over de ijsplaat op het takje (zou het tochtgat er iets mee te maken hebben?)

Temperaturen onder het vriespunt, het heeft zo zijn mooie voordelen.
Vandaag nog ijs. Morgen sneeuw.
Als de Armand Pien van Chicago het juist voor heeft.

vrijdag 14 november 2014

Vandaag voelt het boodschappen doen fantastisch aan

Ik heb zin om met de fiets te gaan. Ook al is de gevoelstemperatuur -10°c buiten. 
Ik weet dat ik vandaag de koude kan trotseren. Dik ingepakt met de helm over de muts en onder de jaskap fiets ik dat ene kilometertje naar de supermarkt. Op mijn vrolijk-makende fiets.

Eens binnen, en weer half ontkleed, laat ik me (weer) helemaal gaan bij de biogroenten en fruit. Vervolgens sta ik met open mond te kijken naar de gigantische kalkoenen die wachten op geduldige thanksgiving koks. En dan naar de bakkerij waar ik wist dat ik prijs ging hebben. Een appeltaartje stond in reclame en na goed lezen kreeg ik vlinders in mijn buik. Whop, de kar in, want er zaten geen melkproducten in (waarvoor ik intolerant ben). Snel de verse saladbar voorbijgelopen, zonder kijken, want mijn fietstassen zouden al wel vol zitten.

Aan de kassa is het altijd een luxe. De boodschappen worden voor jou ingepakt. Zoals jij dat wil. En met de glimlach nemen ze telkens jouw herbruikbare tassen aan. Waarvoor je dan nog beloond wordt met korting op de eindafrekening. 

En vandaag is het extra genieten. Daar aan de kassa. Want een muzikant speelt er life piano. Een vleugje klassiek. Een ideetje van meneer Mariano’s  (want zo heet de supermarkt). Elke vrijdag speelt de Mariano’s pianist ergens in Chicago. Deze keer was het aan ons. 

Het vleugje klassiek versterkte het vleugje happINEss.

 



maandag 3 november 2014

Ik voel me zo heerlijk gepensioneerd

Vandaag wandel ik wellicht voor de twintigste keer hetzelfde traject langs Lake Michigan. Aangezien we nog maar zes weken in ons appartement wonen gaat het over dezelfde wandeling om de twee à drie dagen. En telkens opnieuw gebeurt hetzelfde.

Ik nam me voor wat aan mijn conditie te doen. Ik kom graag buiten, ben graag alleen, maar joggen vind ik maar niks (dat heen en weer gebonk). Dan maar stevig doorwandelen voor anderhalf uurtje. We wonen slechts op 1km afstand van het gigantische meer ‘Lake Michigan’, de perfecte plek voor mijn conditie-plan. Maar zelfs bij wandeling nummer twintig gebeurt het weer. 
Zodra ik het water nog maar zie begin ik te lachen en bijna te huppelen. Vrolijk wandel in nog vijf minuutjes verder en dan heb ik al zin om me neer te zetten. En gewoon te genieten. Te genieten van de kleuren van water en lucht, van de wind die vol zuurstof zit, van mijn geest die stilstaat. 
En nooit ben ik alleen. Er zijn altijd bejaardjes, die er wél in slagen om stevig door te wandelen. Wanneer zou het mij lukken de verleiding van ‘niks doen’ in te ruilen voor de stevige, geplande wandeling? Als de zon schijnt (en dat is zeer veel in vergelijking met de lage landen ) zitten de oudjes ook gewoon te genieten, in hun campingstoeltje. En er zijn nog meer genieters. Honden die rollebollen in het gras of achter een bal aanrennen op het strand, koppeltjes die zitten te knuffelen op de pier (zou het geheime liefde zijn, zo op een weekdag?) en zelfs een dame die op blote voeten waadt door het water (terwijl het slechts een paar graden warm is). Ook de kersverse mama's en taterende Russische dames wandelen voorbij. Steeds zijn er eekhoorntjes aanwezig die springen als een reetje om vervolgens zo schattig te knabbelen aan een nootje. In het weekend ontmoet je ook de vrolijke joggers, de lustige vissers en de juichende ouders die hun kleuters aanmoedigen tijdens hun voetbalmatch.



Vandaag zie ik extra genieters. Een fietser ploetert door het strand, een paar volleyballspelers hebben nog een net opgezet en een jongeman in cowboystijl is op zoek naar goud. Ook de Loyola- (wat een tongval-naam) sportstudenten lopen snel en in harmonie met hun perfecte lichamen voorbij. Bijna ben ik terug in de bewoonde wereld wanneer ik een Aziatische dame zie die de laatste bizarre bessen opraapt, in een lelijke plastiek zak steekt en er wellicht thuis iets medicinaals mee gaat brouwen. En dat allemaal op een bewolkte, frisse maandag om 13u...

Mijn stevige wandeling van anderhalf uurtje duurde alweer drie uur. Maar dat kan! Want ik voel me heerlijk gepensioneerd. Geen tijdsdruk, lekker stil staan, genieten van het happINEss-moment.


HappINEss op wandeling 12 en 18 (of daarrond):