maandag 3 november 2014

Ik voel me zo heerlijk gepensioneerd

Vandaag wandel ik wellicht voor de twintigste keer hetzelfde traject langs Lake Michigan. Aangezien we nog maar zes weken in ons appartement wonen gaat het over dezelfde wandeling om de twee à drie dagen. En telkens opnieuw gebeurt hetzelfde.

Ik nam me voor wat aan mijn conditie te doen. Ik kom graag buiten, ben graag alleen, maar joggen vind ik maar niks (dat heen en weer gebonk). Dan maar stevig doorwandelen voor anderhalf uurtje. We wonen slechts op 1km afstand van het gigantische meer ‘Lake Michigan’, de perfecte plek voor mijn conditie-plan. Maar zelfs bij wandeling nummer twintig gebeurt het weer. 
Zodra ik het water nog maar zie begin ik te lachen en bijna te huppelen. Vrolijk wandel in nog vijf minuutjes verder en dan heb ik al zin om me neer te zetten. En gewoon te genieten. Te genieten van de kleuren van water en lucht, van de wind die vol zuurstof zit, van mijn geest die stilstaat. 
En nooit ben ik alleen. Er zijn altijd bejaardjes, die er wél in slagen om stevig door te wandelen. Wanneer zou het mij lukken de verleiding van ‘niks doen’ in te ruilen voor de stevige, geplande wandeling? Als de zon schijnt (en dat is zeer veel in vergelijking met de lage landen ) zitten de oudjes ook gewoon te genieten, in hun campingstoeltje. En er zijn nog meer genieters. Honden die rollebollen in het gras of achter een bal aanrennen op het strand, koppeltjes die zitten te knuffelen op de pier (zou het geheime liefde zijn, zo op een weekdag?) en zelfs een dame die op blote voeten waadt door het water (terwijl het slechts een paar graden warm is). Ook de kersverse mama's en taterende Russische dames wandelen voorbij. Steeds zijn er eekhoorntjes aanwezig die springen als een reetje om vervolgens zo schattig te knabbelen aan een nootje. In het weekend ontmoet je ook de vrolijke joggers, de lustige vissers en de juichende ouders die hun kleuters aanmoedigen tijdens hun voetbalmatch.



Vandaag zie ik extra genieters. Een fietser ploetert door het strand, een paar volleyballspelers hebben nog een net opgezet en een jongeman in cowboystijl is op zoek naar goud. Ook de Loyola- (wat een tongval-naam) sportstudenten lopen snel en in harmonie met hun perfecte lichamen voorbij. Bijna ben ik terug in de bewoonde wereld wanneer ik een Aziatische dame zie die de laatste bizarre bessen opraapt, in een lelijke plastiek zak steekt en er wellicht thuis iets medicinaals mee gaat brouwen. En dat allemaal op een bewolkte, frisse maandag om 13u...

Mijn stevige wandeling van anderhalf uurtje duurde alweer drie uur. Maar dat kan! Want ik voel me heerlijk gepensioneerd. Geen tijdsdruk, lekker stil staan, genieten van het happINEss-moment.


HappINEss op wandeling 12 en 18 (of daarrond):



1 opmerking:

  1. Zalig!
    We moesten hier op 't werk laatst elkaars talenten benoemen en bij mij werd het onder andere 'foutenspeurneus'. ;-)
    Geen dt-fouten hier, enkel een foutje bij het typen: ... koppeltjes DIE zitten te knuffelen ...
    En daar hoef ik geen verrassing voor hoor, ik kom hier sowieso graag lezen!

    BeantwoordenVerwijderen

Ik kijk uit naar je reactie