woensdag 17 december 2014

Een compliment over een kerstboom?

Amerikanen geven graag complimentjes.
En ik ontvang ze graag.
Komt dat even goed uit!

Belgen zijn niet zo goed in het ontvangen van complimentjes. In plaats van gewoon blij en dankbaar te zijn komt er steeds een verklaring naar boven; ‘Ooh, dat heb ik gekocht in…’, ‘Vind je? Ik weet het niet hoor’, ‘Die en die hebben me wel geholpen…’. Wij Belgen zijn geneigd zo’n complimentjes te minimaliseren of door te schuiven op iemand anders. Ik probeer al jaren hier aan te werken door simpelweg ‘Dank u’ te zeggen of ‘Graag gedaan’. Dat is veel leuker. Zowel voor de gever als de ontvanger. (Volgens een studie van Minnesota University zijn de Amerikanen ook niet zo goed in het ontvangen van complimentjes, maar dus wel in het geven!).

En die training lijkt van pas te komen in Chicago. Want hier zijn ze gul met complimentjes. Je krijgt ze gewoon op straat in je schoot geworpen. Dat is altijd wel even schrikken. Mijn hersenen maken dan een rare twist. Van niks doen schakelen ze over op volle toeren; ‘Zei die voorbijganger nu iets tegen mij?’, ‘En wat zei die dan?’, ‘En wat betekent dat in het Nederlands?’. Drie-vier seconden gaan voorbij. Tot het helemaal tot me doordringt. Meestal kan ik me dan nog snel omdraaien en ‘Thank you’ mommelen met een lach op mijn gezicht. Want het zijn happINEss complimentjes.

Mijn vrolijke kledij leverde me al het meeste complimentjes op. Vooral de bloemetjeskleedjes en zelfgemaakte rokjes zijn een schot in de roos. Ik val er dan ook mee op. Want de Chicagoezen (of hoe ze ook in het Nederlands mogen heten) dragen neutrale kleuren en geen prints.

Mijn vintage fiets (een turquoise Schwinn Beach cruiser) staat op nummer twee. Met een heerlijk gevoel denk ik terug aan een Afro-Amerikaanse dame die zei ‘I like your bike, ehmmm-mmmmeh’ en bij de  ‘ehmmm-mmmmeh’ een halve cirkel maakte met hoofd en borst (Je weet wel, zoals in de films, maar dan in het echt!).

Het zotste compliment kwam afgelopen zondag. We gingen een kerstboom kopen. Voor het eerst ooit en wellicht het laatst ooit want het strookt niet met mijn groene visie. Maar ik heb nog geen tijd gehad om zelf een kerstboom te maken. Dat klinkt misschien niet geloofwaardig voor iemand die al 4 maanden niet werkt maar toch is het zo. Maar goed, bij de keuze van de kerstboom wilde ik mama’s visie eren: ‘We nemen de lelijkste kerstboom. Want ook de lelijkste kerstboom verdient een warme thuis.’  Als kind was ik een krak in het uitkiezen van de lelijkste kerstboom. En ik was het duidelijk nog niet verleerd. Zo kwam het dat wij met een schots en scheve kerstboom zo’n 500 meter naar huis wandelden. Een Amerikaan zou zijn auto nemen, maar daar zit de groene visie weer dwars. Dus wij wandelden. Geeft er op straat toch wel iemand een compliment aan onze lelijke, schots en scheve kerstboom: ‘Oooh, what a nice Christmas tree!’.
Alweer geschrokken, alweer drie seconden voorbijgegaan, alweer ‘Thank You’ kunnen mommelen.
Ik zou graag ‘Thank You! Have a great day!’ willen zeggen. Maar dat vergt nog wat oefening.

By the way; ik geef ook heel graag complimentjes. Maar zo in het wilde weg aan vreemden op straat? Ook dat vergt nog wat oefening.

Welk compliment kreeg jij onlangs nog?