woensdag 23 december 2015

*Show me the Money!*

Ik heb een superkalifragilisticexpialidoosjes week achter de rug!

Het begon allemaal met een warm baddeke, schuimende bellen, chakra thee (dankje Anne), een schriftje en stift (dankje Wimke). En mijn voornemen om in dat bad neer te pennen waarmee ik blij zou zijn in 2016. En dat ging vlotjes…

Ik ben namelijk zo blij met 2015 dat ik 2016 in dezelfde lijn wil verder zetten met maar één verschilpuntje, deze keer moet het geld opbrengen, ‘al mijn blijdschap’. En ik zeg nog meer, 250 wordt mijn geluksgetal (in eender welke vorm).

Een dag later krijg ik telefoon van vriendin Lesley, die ik zo dikwijls zie dat telefoneren een uitzondering is, en die zo gedacht had dat ze hulp nodig heeft bij het promoten van haar reisbureautje BonViage, en of ik interesse had? Dheuuu…*Magic!*Boom!*.
Een paar dagen later hebben we een onbijtoverleg in ons favoriete Kopi-café en ik val letterlijk achterover in de zachte Marokkaanse kussens wanneer ze me doodleuk vertelt dat ze 250$ per maand kan missen en of ik daarvoor haar social media wil doen? *Magic!*Boom!*.

Tijdens een ander ontbijtje, met andere vriendin Ania vertelt die dat ze zo gedacht had of ik geen theeworkshop voor haar vriendinnen kon organiseren? Dheuuu…*Magic!*Boom!*.
Later spreek ik met haar af om 25$ voor de thee-workshop te vragen, als try-out. Wie weet zijn ze met 10?

Vervolgens krijg ik een e-mail van de Nederlandse touroperator Djoser met de vraag dringend te Skypen. Dat gebeurt 2 dagen later en wat blijkt: hun 3-weekse bus-hoteltour in het Zuid Westen is wat duur uitgevallen (€ versus $) waardoor ze de kost van mega-bus met chauffeur willen verlagen en me vragen of ik het zie zitten om minibus-chauffeur en gids te zijn? Dheuuu… Met mijn baseline ‘life begins at the end of your comfort zone’ zie ik me al vroemen met zo’n minibus in september en oktober. De vergoeding ligt nog niet vast, maar ik ga voor een veelvoud van 250..

Verder afgelopen week:



En al deze werk/geld zaken gebeuren in de 8 dagen nadat ik het bewuste baddeke nam.
Als dat geen *Magic!*Boom!* is??

Is het jou bovendien ook opgevallen dat het nog niet eens 2016 is?!

Massa's werk/geld happINEss.

(Geen van bovenstaande zaken heeft me gevraagd, betaald of voordelen in natura geschonken om over hen te schrijven) 

woensdag 2 december 2015

Eén jaar bloggen: TOEN en NU

Ik weet nog dat me verschillende keren gevraagd werd of ik een blog zou starten, eens in Chicago, en mijn antwoord was eenvoudigweg dat ik geen idee had, dat ik niet wist of ik dat leuk zou vinden. En plots kreeg ik goesting, begon ik te schrijven en vond ik het nog leuk ook. Ik nam me dan ook voor elke week iets happy mee te maken, zodat ik het op mijn ‘happINEss in the Windy City’- blog kon zetten.

Eén jaar bloggen, tijd voor TOEN versus NU:

TOEN wandelde ik een paar keer per week aan Lake Michigan. Ik deed 3 uur over een traject van 6km omdat het meer me zo deed vertragen.
NU wandel ik nog steeds een paar keer per week aan Lake Michigan. Ik wandel 1 uur over een traject van 6km omdat ik nu aan snelwandelen doe.
EFFECT: Ook nu, net als toen, kan ik plots stil staan en popt het antwoord op een vraag in me op of krijg ik een geniale ingeving. Zalig! Bovendien bezorgt het snelwandelen me een soort ‘Flow’ waar ik, eens thuis, nog een paar uur creatief op verder reis.

TOEN waren er 0 aanwezigen op onze housewarming voor de buren.
NU waren er 20 aanwezigen op een living room concert, in onze living dus.
EFFECT: Ik ben nu min of meer gewend aan het feit dat mensen last-minute beslissen of ze komen of niet. En ik vind het zelf heel leuk om last-minute op uitnodigingen in te gaan of last-minute theetjes te gaan drinken. Bovendien hebben we nu een netwerk van kennissen en vrienden én kennen we de buren.

TOEN was het in deze periode -10°c en genoot ik volop van de ijssculpturen aan Lake Michigan.
NU sneeuwt het regelmatig en schommelen de temperaturen rond het vriespunt.
EFFECT: Ik heb er zin in! Laat die permanente, prachtige sneeuw en frisse neuzen maar komen!

TOEN vond ik de ‘all way’-stopregel stom.
NU vind ik de ‘all way’-stopregel nog steeds stom.
EFFECT: een boete van 100$ omdat ik de ‘all way’-stopregel stom vind. De politiecamera registreerde dat ik nog 7km/u reed terwijl stop STOP wil zeggen, ook al is er in de verste verte niemand te zien. En ik had niet eens door dat er ne flik achter mij reed. Stomme boete, stomme regel… maar ik was wel in fout, dus we zwijgen erover.

TOEN was het schrikken met al die spontane complimenten op straat.
NU roep ik vrolijk ‘Thank you and have a good one’ terug met een grote glimlach.
EFFECT: volop genieten! Maar ik ben er nog niet in geslaagd zelf een vreemde op straat een compliment te geven. Dit wordt mijn voornemen voor 2016 (en ik ga dat OOK doen als ik in België ben!)

TOEN vond ik Drive Thrus maar iets raar.
NU vind ik Drive Thrus maar iets raar.
EFFECT: nog nooit gebruik van gemaakt.

TOEN had ik mijn cafeetje gevonden, reiscafé Kopi met lekkere thee en lactose vrij gebak.
NU is Kopi nog steeds mijn cafeetje, al ga ik er wat minder.
EFFECT: En het is ook het cafeetje van mijn vriendin Lesley (Amerikaans) en Ania (Pools-Duits) die in mijn buurt wonen. Last minute afspraken in Kopi zijn dan ook schering en inslag. Maar niet vanavond, want dan komen die twee bij mij thuis eten.

TOEN genoot ik maandenlang van die gekke, verhoogde trein die als metro fungeert.
NU ben ik hem als normaal gaan beschouwen.
EFFECT: geen lachje meer als de trein boven mijn hoofd voorbij zoeft of geen extra genot van de verwarmingselementen op het perron. Maar ik heb sindsdien de expres-bus ontdekt en die verbaast me nog steeds met haar snelheid en met het mooie traject langs het meer.

TOEN deed ik maar wat van dag tot dag.
NU werk ik aan 1001-projecten van dag tot dag.
EFFECT: Laat die projecten in 2016 maar wat opleveren. En in afwachting van het grote geld verdien ik leuk bij als schrijversassistente van ‘in de buurt’-man Albert.

Ge ziet, het is nog steeds ‘happINEss in the Windy City’!

Ine

Ps: TOEN las mijn tante Maggy mijn teksten na op schrijffouten, NU durf ik ze zo lanceren. EFFECT: Ik denk minder dt-fouten (staat er hierboven één?) en Bart, die niet leest by the way, leest mijn blogposts (zogezegd om schrijffouten te ontdekken, maar eigenlijk om te weten wat ik allemaal uitspook…)

dinsdag 24 november 2015

Bij Frank Lloyd Wright durft het al wel eens lekken.

Ik schreef eerder al over de fantastische architectuur van Amerika’s bekendste architect Frank Lloyd Wright. Een visionair die in de eerste helft van de twintigste eeuw woningen en gebouwen ontwierp die op de dag van vandaag nog steeds als ‘modern’ kunnen bestempeld worden. Ik ben grote fan van zijn prairiestijl, van zijn geslaagde pogingen om de natuurlijke omgeving binnen te brengen.

Maar meneer Wright stond ook gekend als een koppigaard. En zo hoorde ik vorige week alweer hetzelfde verhaal, maar in een andere woning, de woning van meneer Johnson. Het dak lekte er! De familie Johnson was erg blij met hun huis in de vorm van een vliegtuigpropeller, met 4 schroeven en een uitkijkpost in de nok. Maar als het regende moest personeel en gezin met emmertjes de binnen sijpelende regen opvangen en hopen dat het interieur, ook ontworpen door Wright, geen schade opliep. Twee jaar later, en een hoop oplapmaatregelen verder, nodigde meneer Johnson de prominente lui van Wisconsin uit voor een etentje in zijn woning. Tijdens het diner begon het te regenen. En er viel toch wel een druppel regen recht op het kale hoofd van meneer Johnson, die aan de kop van de tafel zat. Het gezelschap zweeg. Meneer Johnson vroeg zijn meid om de telefoon en belde, via een operator, naar meneer Wright. En het gesprek ging als volgt: “Mister Wright, we have a problem, I am having dinner with the most prominent men of Wisconsin and a raindrop just fell on my head.” Wright antwoordde “Mister Johnson, then you just have to move your chair.”





SC Johnson - de gigafirma wiens producten in elk Amerikaans huishouden te vinden zijn (denk aan Pledge wax, Ziploc voedingszakjes, Shout wasproduct, Baygon muggenmelk, Kiwi schoensmeer, etc). – heeft haar hoofdzetel in Racine, Wisconsin, 125 km ten noorden van Chicago. Het administratieve gebouw, research center en privé woning werden ontworpen door Frank Lloyd Wright, inclusief bijpassend interieur. SC Johnson organiseert het hele jaar door gratis architectuur rondleidingen.  Helaas mag je geen interieurfoto's trekken in het research center en administratieve gebouw maar ik kan je verzekeren dat het een 'wow' is. Dankzij Chicago’s architectuur biënnale zijn er nu ook gratis daguitstappen van Chicago naar Racine.











Architectuur happINESs!

(Geen van bovenstaande zaken heeft me gevraagd, betaald of voordelen in natura geschonken om over hen te schrijven) 






dinsdag 17 november 2015

En we zijn weer 'on the road'

Bart wilde absoluut een brouwerij bezoeken in Ohio, op 600 km hiervandaan. Dus creërden we een 4-daagse roadtrip met op het programma: brouwerijbezoeken voor Bart, een beetje natuur voor mij en leuke gastenverblijven om de interculturele ervaring te maximalizeren.

We boekten onze logies via Airbnb (leve Airbnb!) en logeerden bij:
  1. the YountsvilleMill b&b, Crawfordsville, IN
    waar Bart dacht dat we vermoord zouden worden omdat hij te veel naar Criminal Minds kijkt, en dit terwijl de gastheer ons ontbijt aankondigde door piano te spelen en de gastvrouw rozemarijnscones met amandelmelk voor mij had gebakken
  2. Wildwood Inn b&b, New Straitsville, OH
    waar Bart alweer dacht dat we vermoord zouden worden omdat hij te veel naar Criminal Minds kijkt, en dit terwijl de gastheer ons verwende met zijn reisverhalen en we de llama's mochten uitlaten
  3. Bonnie’s shabby chic, Columbus, OH
    waar Bart eens niet dacht dat we vermoord zouden worden, omdat het huis eens niet op een goed verstopt, afgelegen terrein lag, terwijl de gastvrouw hem dronken probeerde te krijgen door hem te stimuleren de 22 artisanale brouwerijen van Columbus te bezoeken en hem s'ochtends bij het ontbijt al een zelfgebrouwen porter aanbood. 
We bezochten deze brouwerijen:
  1. LaFayette Brewing Company, Lafayette, OH, **
  2. People’s Brewing Company, Lafayette, OH, **** (hole in the wall)
  3. New Boswell, Richmond, IN, ***
  4. Rockmill Brewery, Lancaster, OH, ***** (hole in the wall)
  5. Columbus Brewing Company, Columbus, OH, ****
  6. Land Grant Brewing Company, Columbus, OH, *****
  7. Seventh Son Brewing Company, Columbus, OH, ****
  8. North High Brewing, Columbus, OH, **
  9. Sideswipe Brewing Company, Columbus, OH, *** (hole in the wall)
  10. Taxman Brewery Pub, Bargersville, IN, ****(hole in the wall)







Hole in the Wall = een brouwerij die je niet ontdekt als niemand ze aanraadt, m.a.w. deze brouwerijen werden ons allen aangeraden.

Extra; Columbus heeft een Ale Trail Brew Book dat je in elke bezochte brouwerij kan afstempelen én in Columbus staan er foodtrucks aan de brouwerijen die geen eten serveren. In de Midwest wordt er alles aan gedaan om een optimale ervaring te beleven. We staan er nog regelmatig verstomd van.

Even in de natuur ontspannen:
  1. rotswandelingen in Ohio’s Hocking Hills
  2. Seurat’s ‘Sunday afternoon on the Island of la Grande Jatte’ in Topiary Park
  3. op het domein van Yountsville b&b en de llama boerderij bij de Wildwood Inn.
,





We genoten van de gesprekken met onze gastvrouwen en gastheren én met de brouwers en hun brouwerijbezoekers. En we deden zuurstof op in de frisse natuur en energie op in de brewpubs. 

Alweer happINEss tijdens onze '20e verjaardag'-roadtrip.  



(Geen van bovenstaande zaken heeft me gevraagd, betaald of voordelen in natura geschonken om over hen te schrijven) 


woensdag 11 november 2015

Afternoon Tea my Ladies?









Omdat ik mijn laatste jaartje als dertiger tegemoet ga, en ook wel omdat ik in Chicago geen schattig nichtje en neefje heb om mijn verjaardag mee te vieren, en ook wel omdat ik gefascineerd ben door de high tea mogelijkheden in deze stad, besloot ik om met een paar vriendinnen te genieten van een zondagse afternoon tea.

Ik koos voor theAllis in Chicago's SohoHouse, een gezellige grote ruimte met een mitch match aan meubilair en servies in stijlvolle oma stijl.

  


Een jaar geleden kende ik op dit moment helemaal niemand in Chicago. Toen besloot ik om er mijn missie van te maken om rond dit tijdstip drie vriendinnen te hebben. En ik voegde er aan toe dat één vriendin Nederlandstalig mocht zijn, één Amerikaanse moest zijn en een derde eender welke nationaliteit mocht hebben. En als ik mocht kiezen zou het ook handig zijn als er eentje in mijn buurt zou wonen, tenslotte is Chicago behoorlijk groot.

Drie weken geleden nodigde ik 10 dametjes uit, zowel kennissen als vriendinnen als je het op z’n Belgisch bekijkt. Op z’n Amerikaans ben je al ‘my new friend’ als je telefoonnummers uitwisselt, en ‘my friend’ als je een paar keer afspreekt. En ik ben al goed geïntegreerd, dus ik nodigde mijn 10 vriendinnen uit. En tot mijn groot plezier waren er ook 8 écht aanwezig. Ik zou al blij geweest zijn als we met 4 madammen waren… 


Meet the afternoon tea ladies!
Van links naar rechts, kloksgewijs;
Lesley (uit Seattle), Mandy (van de ‘burbs’), Ania (Pool-Duits), Evelyne (van ’t zeetje), Evi (uit mijn favoriete provincie), Nathalie (houdt van plantentuinen ;-)), mezelf (dé tea-connaisseur, zoals Kate zo mooi zegt), Kate (uit mijn boelekesstad Saint Louis), Leentje (van ’t Stad).
Ontbreekt; Laura (uit Vermont) en Nienke (uit mijn stad).








Het was geweldig leuk en geweldig lekker en het bruiste van geweldig veel positieve energie. Een dubbelzoete portie happINEss.

En oh ja, 4 van hen wonen op wandelafstand, waardoor spontane ‘laten we zo dadelijk samen lunchen, een theetje drinken of aan’t meer gaan wandelen’-afspraken schering en inslag zijn. Leve de spontaniteit.

En voor de record, als je vertelt dat kadootjes niet nodig zijn, hun aanwezigheid het belangrijkste is (wat ook zo is) heeft dat blijkbaar een omgekeerd effect… Heel blij met de kadootjes! Nog blijer met de vriendschap!


(ps: geen van bovenstaande zaken heeft me gevraagd, betaald of voordelen in natura geschonken om over hen te schrijven) 


maandag 2 november 2015

Een herfstweekend vol spinnenwebben en...

verdachte personen!









Blij dat het over is. Who-ho-ho-ho-hoo!

En de eerste week van november start met weather-happINEss; zonnig en 20°c. Dat verdient een dagelijkse wandeling aan ons 'zeetje'.

maandag 26 oktober 2015

Het grootste maïs doolhof in de wereld ligt in…

onze achtertuin. 
Of toch bijna, want slechts 75 minuutjes rijden (vanuit Leuven zijn we dan het land uit, hier is het nog vlakbij, of hoe een mens zich gemakkelijk aanpast).

Om een - voor mij onverklaarbare - reden wilde ik al lang eens in zo’n maïsdoolhof rondlopen. En als we het doen, doen we het goed. We brachten een halve dag door in Richardson Adventure Farm, gekend voor het grootste maïsdoolhof ter wereld. Chicago’s ijshockeyteam ‘Blackhawks’ speelden dit jaar kampioen en vormden de tekening voor het doolhof. Op vijftien kilometer pad zocht je vierentwintig nummers om je kaart mee te ponsen. Eerlijk is eerlijk, wij deden slechts de helft. 


Naast het maïsdoolhof viel er nog wat avontuur te beleven op de boerderij; pompoenen smashen, ziplinen, heuveltjes afglijden, in tonnen rollen, maïs of popcorn eten, pony rijden en de schattige varkentjes race volgen (die een beetje beweging wel konden gebruiken want ze kregen een stukje donut als beloning).






En zo brachten wij een zonnige herfstdag door op de boerderij, alsof we echte Midwesterners zijn.


HappINEss.



(ps: geen van bovenstaande zaken heeft me gevraagd, betaald of voordelen in natura geschonken om over hen te schrijven)

woensdag 21 oktober 2015

Een energierijke Open Monumentdag in CHI-town

Ja, ja, Open Monumentendag bestaat ook in Chicago.
En gezien de geweldige architectuur in deze stad is het een ontzettend populair weekend.

Plots gaan de inwoners hun dag helemaal strategisch inplannen. Want het is best lang aanschuiven aan de architecturale pareltjes. En plots beslis ik om dit weekend net uit handen te geven. Wie is er nu wie?

Dus ik wandel op zondag mee met de Wanderful dametjes die een traject hebben uitgewerkt in Lincoln Square, een wijk ver uit het centrum waar de superdrukte niet gaat toeslaan. En het was gezellig! De combinatie van een zonnige herfstdag, boeiende gesprekken over nabije en verre bestemmingen en piepen achter gevels gaf me weer tonnen energie. 




Volgend jaar nog eens!
Misschien ga ik dan de architecturale toppers toch inplannen. Of ook niet. Afwachten wat mijn gevoel dan zegt...

(ps: geen van bovenstaande zaken heeft me gevraagd, betaald of voordelen in natura geschonken om over hen te schrijven)


donderdag 8 oktober 2015

Yellowstone HappINEss

Mijn tweede solo natuurtrip was richting Yellowstone National Park en Grand Teton National Park.

En het was.....AMAZING!

Kijk even mee:














Mijn waarnemingen: 1 bruine beer, 1 grizzly beer, 1 wolf, 1 vos, 1 uil, 1000 bizons, herten, soort reebokjes (pronghorn) en 1 vallende ster

Wow, wow, wow happINEss.

(De weggevallen Alaska reis is ruimschoots gecompenseerd!) 


(Ik werd niet uitgenodigd door deze bedrijven om over hen te schrijven en ontving ook geen vergoeding.)