woensdag 28 januari 2015

Welke ‘drive thrus’ ken jij?

Binnen een straal van 500 meter van onze woning heb je heel wat ‘drive thrus’. Je weet wel, die dienstverlening waarvoor je de auto niet moet uitkomen. In België misschien enkel gekend van de Mac Donalds. En wellicht heeft de meerderheid van jullie hier nog nooit gebruik van gemaakt.

Wij kunnen dus de auto nemen en alles vanuit het vensterraampje doen. Weliswaar doen wij dat niet, want het strookt niet met onze persoonlijke filosofie. Maar in Amerika moet het gemakkelijk gaan. Alles voor de vlotte, comfortabele dienstverlening.

Erg verrassend dus om autobestuurders hun raampje te zien opendraaien en hun arm te zien uitsteken voor het volgende:

een brief posten; 





















geld af halen;













medicijnen kopen;














Welke drive thru zou jou happy maken?

zondag 25 januari 2015

Happy Tea

@ Kopi Travelers Cafe, 5317 N Clark Street, Andersonville – Chicago

Ik probeer wekelijks een cafeetje uit in onze buurt.
Deze keer werd het Kopi, een café dat ik eerder steeds voorbij liep. Het is niet echt aantrekkelijk langs de buitenkant. Een schreeuwerig logo van een kopje met brandende vleugels gaf me een tattoo-shop gevoel. Onlangs viel me op dat het woord 'traveler's' in hun naam verwerkt zit. Misschien dan toch eens binnenstappen?

Oooh, wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb!


Happy met de sfeer achter die aangedampte ramen; lage tafels en kussens, slordig geplaatste eettafeltjes, een grote reisboekenkast en een wereldwinkeltje helemaal achterin.
Happy met de uitgebreide theekaart, met losse kwalitatieve thees.
Happy met het lactosevrije gebakje dat ze me kunnen aanbieden.
Happy met mijn theekannetje. Voor het eerst in Chicago krijg ik thee in een mooi kannetje aangeboden met een kopje erbij en mijn hart maakt sprongetjes van blijdschap.

Ik denk dat ik mijn cafeetje gevonden heb....
Tea, my cup of happINEss.

woensdag 21 januari 2015

Chicago in’t oranje, 30 dagen lang

In het najaar werd oranje de kleur om dertig dagen lang in het oog te houden. Niet zo moeilijk in het land waar de pompoenen schering en inslag zijn in de aanloop naar Halloween.

Mijn favoriete oranje happINEss foto’s zijn:


‘Meet Mud’

Mud is onze vintage Schwinn hometrainer die goed van pas komt in de koude wintermaanden. 
Hij heet Mud (Modder), naar het plaatsje van waar hij vandaag komt.
Dat plaatsje heet Mishawaka en dat is Indiaans voor Big Rapids (grote stroomversnelling) wat op zijn beurt blijkbaar slaat op Mud (modder) volgens de verkoper.
Alleen ligt ‘Ik ga op Mishawaka rijden’ niet zo vlot in de mond.


‘Pompoenen, pompoenen, pompoenen’

Lieflijk gerangschikt op de treden van de historische huizen.
Griezelig gecombineerd met spinnen, geraamten, spoken en grafzerken.
Of kunstig uitgehold.  




‘Oranje zoetigheden voor Halloween’

Versierd met spookjes, spinnen en pompoenen.
Een topmaand voor de oranje kleurstofindustrie.


 

‘Indian Summer’

Een warme dag in oktober, geen wolkje aan de helderblauwe lucht, de blaadjes op hun best én wij staan op voormalig Indianen grondgebied (waarnaar de term ‘Indian Summer’ verwijst).





Kijk op www.pinterest.com/inevds voor  alle 30 oranje happy foto's.

donderdag 15 januari 2015

Na ijs komt sneeuw - III

Ik kan het niet laten,
Lake Michigan 'roept'!
Alweer!
Zodra de zon schijnt wandel ik er naartoe, gemiddeld twee keer per week.
Vandaag is ook de -10°c geweken voor een aangename en zonnige -3°c.

En wat een plezier!
Verwondering, blijdschap, kreetjes...
Ik geniet ten volle, zo op mijn eentje aan het meer.
100% happINEss.

Geniet met me mee:








Het strand werd een schaatspiste.
Het water veranderde in opgeklopte sneeuw.


En ik zie in de verte de man van dit filmpje twee witte drones de lucht in laten!


(Tenzij er meerdere Chicago drone-producenten zijn natuurlijk...ik kijk alvast uit naar zijn nieuw filmpje, misschien herken ik 'ons' stukje van Lake Michigan wel.)

woensdag 14 januari 2015

Het icoon van Chicago is...

De Elevated Train!

Of toch voor mij.
Ik blijf die blikken trein die in de lucht rijdt geweldig grappig vinden. Je loopt ergens rond en plots zie je een trein in de hoogte voorbij flitsen tussen de gebouwen.




Diegenen die ooit keken naar E.R., Chicago Hope, Chicago Fire, the Chicago Code of …. gaan zich de beelden van een blikken trein herinneren die davert op een paar meter van een appartementsgebouw. Awel, dienen trein rijdt hier dus nog steeds rond.

Het is een beetje een specialleke.
Omdat het een trein is die als metro functioneert.

De maatschappij heet CTA maar iedereen zegt de L-train. En ‘L’ komt dan weer van ‘Elevated’, of de verhoogde trein. Technisch functioneert de L-trein dus als een trein op een verhoogd spoor. Praktisch functioneert de L-trein als een metro. Er zijn massa’s haltes en het interieur ziet er helemaal metro-achtig uit. En je moet in en uit door een draaipoortje met een vast tarief.

Om het helemaal complex te maken heten de ‘echte’ treinen de metra-treinen. Die rijden zowel technisch als praktisch als een klassieke trein vanuit een groot station, op langere afstanden, met een controleur die je ticket controleert. In de metra-treinen zitten de dagelijkse pendelaars van buiten Chicago. Zij zijn soms nog sneller op hun werk dan L-reizigers, omdat ze spitsuur-exprestreinen kunnen nemen.

Volgt er nog iemand?
Geeft niet, is enkel interessant als je op bezoek komt en er een beetje aan uit wilt kunnen.

Even terug naar die L-trein, die maakt me happy vanwege:


het voorbij vliegen;


de stationnetjes in de sfeer van een cowboy-western;



het feit dat die 24/7 rijdt met een maximale wachttijd van 10 minuten (op onze rode lijn);



de verwarmingselementen op het perron in de winter;


de stationschefs die je snel gratis binnenlaten als je merkt dat het poortje niet open gaat omdat het krediet op je treinkaart op is en er net een trein in aantocht is (je zou maar eens 10 minuten moeten wachten);


de aanblik van een aankomende zilverkleurige trein bestaande uit wagons die lijken op conservenblikken;



de tijd die je krijgt om de outfit van je medepassagiers te bestuderen
(bij -20°c zijn de Canadese Sorel laarzen, de donsjassen en de bivakmutsen vrij populair);



het verhoogde uitzicht onderweg, waardoor je je belangrijk voelt
(zoals in de paus of een koning – mobiel)



Mijn happy trein dus.

Herken jij deze trein van een of andere tv-serie of film?

dinsdag 6 januari 2015

Na ijs komt sneeuw - II

In één week tijd ging ik drie keer naar Lake Michigan.
Drie keer zag het anders uit.
Drie keer was het pure happINEss.

1 januari:
bevroren golven




4 januari:
een dik pak sneeuw erbij



5 januari:
een schaatsbaan op de pier
een langlaufpiste op het strand
en slechts -20°c (een persoonlijk hoogtepunt...of dieptepunt)



En wat hebben we vandaag geleerd, bij -20°c?

Ten eerste, mijn gsm zet zichzelf uit en beschermt zich zo tegen de koude.
Ten tweede, mascara - hoe weinig ook - loopt helemaal uit in dit tranendal.
Ten derde, er is niemand, maar dan ook niemand, anders aan het meer.

vrijdag 2 januari 2015

Hoeveel groenten is Europa wel niet vergeten?

Veel. Want de keuze aan groenten in de V.S. is enorm.
De groenten-en fruitafdeling in de supermarkt bestaat uit twee delen: de conventionele teelt en de biologische teelt. Beide hebben hetzelfde aanbod. Beide hebben zo'n grappige watersproeier die telkens opspringt als je net je hand rond een romeinse sla legt. Altijd even gillen hoor.

En zo veel vergeten groenten!
Het is te zeggen, naar verluidt werden deze groenten nooit vergeten in de V.S. en zijn het dus helemaal geen vergeten groenten. Maar in België vallen ze wel onder die categorie. De pastinaak, koolrabi, boerenkool en snijbiet zijn hier nooit een uitgestorven of bedreigde soort geweest. Je ziet het eraan, want ze regeren het groenteschap. Samen met heel wat vriendjes die ik niet ken. En die wil ik allemaal wel eens uitproberen.



Elke week probeer ik een nieuwe groente mee te brengen. En ondertussen heb ik ook al geleerd een foto te nemen van de naam van die groente. Want zie je jezelf daar al staan, thuis, met een groente waarvan je geen flauw idee hebt hoe die klaar te maken en op het internet barst het van de recepten maar je weet niet hoe te zoeken. Ik spreek uit ervaring.

Een tweede voordeel van het nemen van een foto is bij het afrekenen aan de kassa. In de V.S. worden de groenten nog gewogen aan de kassa. Ooit gebeurde dat in onze Delhaize in België ook, maar dat was ik al lang vergeten. Hier vergeet de kassier wel dikwijls de naam van al die vergeten groenten. En dan spiek ik snel op de foto op mijn gsm. Dat helpt dus dubbel. En als je het niet weet? Geen "meneer Verstraeten, kassa 4" en dan de rij ophouden tot meneer Verstraeten komt zeggen welke van de tien pompoensoorten de deze weeral is. Nee, klant is koning, die wil je niet het schaamrood op de wangen laten krijgen door de lelijke blikken van de wachtende klanten. De kassier geeft je de vergeten groente gewoon gratis! Een kadootje! En iedereen happy!

spaghetti squash, acorn squash, butternut squash

spaghettti squash wordt spaghetti