vrijdag 27 maart 2015

Mexico in Pilsen

Dit bericht wordt misschien wat te verwarrend. Daarom voor de duidelijkheid: ik heb het wel degelijk over Chicago!

Chicago telt 77 buurten en 1 buurt in het Zuiden van de West-Chicago heet ‘Pilsen’. En ja, er is een stad in Tsjechië die ook zo heet. Het zijn dan ook de Tsjechische immigranten die deze wijk in Chicago ‘Pilsen’ hebben genoemd. Heimwee, zeker?

Nu goed opletten, want ik ga het over Mexico hebben in Pilsen.
Eeuhh?

 Wel, van de Tsjechische immigranten schiet niet veel meer over in Pilsen. Nu zijn 80% van de inwoners van Mexicaanse afkomst. De hele buurt straalt dus Mexico uit. Maar dan 20 graden kouder op een mooie winterse dag. En de Mexicanen vinden de naam Pilsen blijkbaar wel ok…

Samen met partner in crime Leentje De Leeuw gaan we een dagje op ontdekking in Pilsen.
We kozen er een zonnig dagje uit, want we zouden op zoek gaan naar de mooiste muurschilderingen. En die zie je liever schitteren dan weemoedig kijken, toch?

Met als resultaat:
  • 9 mooie, majestueuze, Mexicaanse muurschilderingen
  • een zak vol verse taco’s en tortilla’s
  • 3 grappige gesprekken:
    • met de stoep vegende, chaotische, verborgen galeriehoudster, 
    • met de postbode die op elke hoek weer tevoorschijn kwam, 
    • en met een van links naar rechts waggelende vrolijk lachende vrouwenbewonderaar
  • amper 10$ armer maar wel 1 kilogram zwaarder dankzij de lekkere lunch bij Nuevo Léon
  • lachende voorbijgangers door onze ‘we-doen-alsof-we-tot-de-muurschildering-horen’ fotoposes
  • weer wat wijzer als we in het Mexicaans Museum (een propere verademing trouwens in deze licht vervuilde buurt) ontdekken dat 1 op 3 inwoners in Chicago van Mexicaanse afkomst is en in 2020 ze de meerderheid gaan vormen.



 





 Hoe plezant een dagje werken wel niet kan zijn, he!!
‘Werken?’ hoor ik jullie al denken.
‘Ja, hoor! Een dagje research!’
Leentje omdat ze vanaf nu reisbegeleider is voor Connections. Connections startte onlangs met een mooie marketingcampagne om Chicago in de kijker te zetten. Leentje geeft een originele rondleiding op dinsdag en zaterdag of contacteer haar voor een rondleiding op maat.
En ik omdat ik een Nederlandstalige reisgids over Chicago schrijf, met wandelroutes per wijk. In de stijl van de ‘100%-stedengidsen’  Tegen volgend jaar is er zo veel promotie voor Chicago geweest in de Nederlandstalige media dat ik er wel een uitgever voor vind.  En in afwachting daarvan, kan je me mailen voor een gratis pdf van de buurtwandelingen!

Nog een klein weetje:
Op 7 april valt het Chicago burgermeestersverdict. 
Wordt het Jesús "Chuy" García, de in Mexico geboren politicus wonende in Pilsen, die het minimumloon wil verhogen en meer politiecontroles wil in Zuid-Chicago om de buurten veiliger te maken en de eerste burgemeester van Chicago zou worden van Mexicaanse afkomst?
Of wordt het opnieuw Emanuel Rahm, die reeds de eerste Joodse burgemeester is, parken nieuw leven heeft ingeblazen, bedrijven heeft geholpen, maar ook publieke scholen sloot, de onveiligheid in Zuid-Chicago ongemoeid liet en te veel aan vriendjespolitiek doet?

woensdag 25 maart 2015

Chicago in't wit, 30 dagen lang

Januari was een witte maand.
Februari ook, maar toen heb ik mezelf 30 dagen verlof gegeven in het 30 dagen fotoproject.
Twee witte happINEss maanden!

Ondertussen was de sneeuw verdwenen, floten de vogels en werden de eerste groene blaadjes van krokusjes zichtbaar. En toen viel er eergisteren weer 15cm sneeuw die vandaag dapper aan het smelten is. 

Ik blik even terug, met een paar foto's:


Het begon met een zalige wandeling door het lichtfestival in Lincoln Park Zoo,

en een glijbeurt op wellicht de coolste ijsschaatspiste ter wereld in Maggy Daleypark,


Vervolgens verschenen de wonderlijke ijsformaties,


die zich transformeerden naar ongeziene sneeuwformaties.


Lake Michigan slibde stilletjes aan dicht,


en de vogeltjes trokken naar warmere oorden


en hierna werd het nog een serieuze graad witter!
Daarover meer in mijn blogberichten 'Na ijs komt sneeuw - IV' en 'Na ijs komt sneeuw - einde'.

ps: Op www.pinterest.com/inevds kan je de 30 foto's bekijken.


woensdag 18 maart 2015

Iets nieuws beleven is een belangrijk onderdeel voor HappINEss

Iets nieuws beleven is niet moeilijk als je in een nieuwe stad woont. 
En Chicago is volgens mij een never-ending discovery.
Er zijn nog zo veel buurten, zo veel musea, zo veel evenementen en zoveel restaurants in Chicago te ontdekken. En dan hebben we de staat Illinois ook nog, en de buurstaten, en het hele land en bij uitbreiding heel Noord- en Centraal - Amerika. Oh boy, eerlijk? De keuze is ook wel wat overweldigend. En ik ben nu eenmaal in zo veel geïnteresseerd, dat ik er ook wel eens keuzestress van krijg. Een luxeprobleem, ik weet het.

Maar goed, de eerste keer iets doen is natuurlijk het leukst. Dan is het happINEss moment het grootst. De eerste keer iets nieuws beleven zorgt voor opwinding, vertraging en verrijking.

Neem nu Saint Patricks Day.

Het is me een raadsel waarom het zo’n groots evenement is in Chicago (slechts 7.6% van de bevolking heeft Ierse roots) maar ik wilde het uiteraard wel eens meemaken.


In Chicago kleurt de rivier groen!

Echt waar!
Om 9u 30 worden er kilogrammen oranje vloeistof in de rivier gegoten. En die zorgen voor een knalgroene kleur gedurende zes uur.
In 1962 controleerden loodgieters het water in de Chicago rivier op vervuiling, en dat deden ze met een oranje vloeistof. Toen ze merkten dat de rivier hierdoor knalgroen ging kleuren, kwamen ze op het idee om een groot stuk van de rivier te kleuren ter ere van Saint Patricks Day. Al meer dan 50 jaar sponsort de vereniging voor loodgieters dit jaarlijkse evenement. En belangrijk : de vloeistof is volledig onschadelijk voor het milieu.




In Chicago loopt iedereen mee in de Parade, lijkt het wel!

Drie uur lang wandelt er een optocht van scholieren en verenigingen door Grand Park. Allemaal zijn ze groen gekleed en vertegenwoordigen een of andere Ierse link. Politiekers lopen ook wel eens mee in deze stoet. Het lijkt wel of de toeschouwers er enkel staan om hun familieleden toe te juichen die in de stoet lopen. Ofwel begrijp ik nog niet goed wat de bedoeling is van deze groots gepromote parade… Geef mij maar Aalst carnaval, veel leuker om naar te kijken.
Gelukkig was ik in het gezellige gezelschap van Kate, mijn Amerikaanse Meetup-kennis.


In Chicago is 1 op 2 groen gekleed!

Leuk om zien, al die groene mensen. Ik vermoed dat er al wat alcohol aan te pas was gekomen want heel wat mensen liepen met blote armen rond, op deze zonnige maar toch nog frisse winterdag. Ik nam de beslissing om met de bus terug huiswaarts te keren in plaats van de trein. We kwamen vast te zitten.
De politie probeerde hopeloos het verkeer te regelen, maar iedereen wilde de Ierse pubs binnen en de straat werd bijgevolg mee tot ‘rij’ omgevormd. We zijn er toch doorgeraakt.



Ik ben blij dat ik geweest ben en voor de groene rivier ga ik zeker volgend jaar terug.

woensdag 11 maart 2015

Vijf maanden Chicago-winter overleven...

We waren gewaarschuwd.
We waren voorbereid.
Toch had ik diep vanbinnen wat schrik voor wat ons te wachten stond.
Maar het werd een happy ervaring!

Mijn persoonlijke tips tegen de:

1/ erg koude Chicago winter

In de maanden december, januari en februari blijven de temperaturen onder het vriespunt. Zolang het boven de -10° Celsius gevoelstemperatuur is blijft het doenbaar.  Maar je kan een paar weken rekenen op gevoelstemperaturen rond -20° Celsius waar Chicago verandert in Chi-beria. Zo veel mogelijk binnen blijven is dan de boodschap, voor je eigen goed.

De tips:

  • Vergeet stijl, kies voor comfort!
    De drie koudste maanden liep ik buiten non-stop rond in sneeuwlaarzen, een donsjas en een muts op mijn hoofd. Mijn leren laarsjes en mijn paarse wollen jas kwamen niet van pas. Mijn kapsel dat wild hoort te zijn lag er maar saai bij. Geen winters rokje of kleedje werd gedragen. Maar het was wel mijn eerste winter ooit dat ik kan zeggen dat ik nooit koud gehad heb. Nooit! Dankzij de Sorel-laarzen had ik warme voeten, het thermisch ondergoed een warm lichaam, mijn bivakmuts een warme neus en laagjes-laagjes-laagjes deden wonderen.
  • De Pedway zijn hier niet voor niks!
    In centrum Chicago kan je kilometers ondergronds afleggen. Je wandelt door de kelders van de openbare gebouwen, via de ondergrondse treinstations naar foodcourtyards. Zo kan mijn wederhelft een traject afleggen van vijf minuten, vanaf zijn ondergrondse treinstop tot de bovengrondse uitgang, vijftig meter voor zijn kantoor.  Handig bij -20°c en wellicht ook bij +30°c.
  • Lang leve de antieke radiatoren!
    Ik heb het nog nooit zo warm binnen gehad. Onze gietijzeren zilverkleurige radiatoren met bloemenmotief worden gloeiend heet. De eigenaar beslist wanneer de verwarming aangaat (toch een paar weken wat frisjes geweest) en weer uit gaat (ik ben benieuwd wanneer de radiatoren stoppen met fluiten). 


2/ erg droge Chicago winter

De zomers in Chicago zijn vochtig. De winters zijn droog.
De crèmekes die je in de zomer niet nodig hebt, heb je dubbel nodig in de winter.

De tips:

  • Hou de pot Vaseline paraat!
    Een wondermiddel tegen kloofjes op plaatsen waar je nooit van dacht het te mogen meemaken. En je blinkt dan ook nog mooi erna. Perfect, toch?!
  • Drinken, drinken, drinken maar! Water en thee.
  • Een zonnebril werkt heel goed om je ogen te beschermen tegen de wind. En het is wel leuk te doen alsof je een diva bent op een zonnige, ijskoude dag. En natuurlijk ook oogdruppeltjes tegen de droge oogjes.
  • Tegen de statische elektriciteit heb ik nog geen trucje gevonden….tips welkom!


3/ erg lange Chicago winter

De winter in Chicago duurt van november tot en met maart en wordt voorafgegaan door een superkorte herfst en naar het schijnt gevolgd door een superkorte lente waarin de Chicagoezen ontwaken uit hun winterslaap.

De tips:


  • Ga buiten als het licht is!
    Op de kortste dag van het jaar hebben wij in Chicago 1uur en 16 minuten meer licht dan in België. Op de langste dag 1u16 minder uiteraard. Dat extra licht lijkt wel te compenseren voor de lange duur van de winter.
  • Ga buiten als de zon schijnt!
    Er zijn opmerkelijk veel meer zonnige dagen in Chicago dan in België. In de winter zeker een paar dagen per week. En vitamine D werkt positief op het gemoed.
  • Las een warme pauze in!
    In Florida bijvoorbeeld. Of Mexico. Alle twee uitgeprobeerd en alle twee perfect om wat op te warmen. Het is juist even opletten als je terugkomt en je thermostaat 50°C verschil moet opvangen. Hopelijk geraken we volgende winter in…. Hawaï.
  • Verwen jezelf met Chai Latte’s!
    Of met warme chocomelk of Chai coffee kan natuurlijk ook. Probeer ze in elk cafeetje uit!
  • Buiten bewegen in de winter, het kan!
    Ga eens kijken hoe Lake Michigan erbij ligt na een sneeuwstorm of koudegolf! Ik kan alleen maar zeggen dat ik elke keer opnieuw vreugdesprongetjes maakte (soms vanbinnen want springen met 3 lagen kleding aan is niet zo evident) en blij was deze winterwonderen te mogen meemaken.
    De beste verwennerij voor schaatsliefhebbers is ijsschaatsen in openlucht. Het is wel zoeken naar een droge dag zonder ijskoude wind om ten volle te kunnen genieten.
    En joggen kan ook in de winter. De wederhelft schafte zich winter-loopschoenen en winter-loopkledij aan en rende door de sneeuw.
  • Bezoek alle musea die er zijn!
    Een lichtjes onmogelijke opdracht maar in de winter zijn heel wat musea gratis voor Illinois inwoners. Een reden om uit je veilige, warme thuiscocon te komen.
  • Lekker binnen blijven mag ook natuurlijk!
    Met warme badjes, Biscoff-koekjes (Lotus speculaas is wat te moeilijk om uit te spreken voor Amerikanen, Biscoff daarentegen ligt mij dan weer wat moeilijk in de mond), avondeten om 17u en het bodemloze serie-aanbod op Netflix. 


Al bij al, viel mijn eerste winter in Chicago zeer goed mee!
Ik zou zelfs durven zeggen: geef mij maar een winter die vijf maanden duurt, ijskoud is, vol sneeuw ligt en vele zonnige dagen telt boven de miezerige, grijze, zachte winter in België.

Het was absoluut een happINEss winter!

zaterdag 7 maart 2015

Na ijs komt sneeuw - Einde

De laatste sneeuw - het laatste ijs - de laatste dagen onder -10° Celsius.

De lente is in het land!
Of hoe iemand zich toch snel aanpast aan andere weersomstandigheden.

In België is de lente in het land als de zon schijnt, het 15° is en je een terrasje kan doen.
In Chicago is de lente in het land als:

De picknickbank te voorschijn komt;



Het water weer stroomt aan één kant van de pier;


De pinguins de glijbanen niet meer gebruiken;



De Canadese ganzen terug zijn;



Het fiets/looppad weer bijna toegankelijk is;



 Het terras van de beachbar sneeuwvrij is gemaakt;



Deze vriend ontwaakt uit zijn winterslaap;



Tot volgend jaar, meneertje Winter!
Welkom, vrouwtje Lente!

woensdag 4 maart 2015

HappINEss op restaurant.

Zeven maanden wonen we hier nu.
Zeven maanden waarin je zou denken dat bepaalde zaken gaan wennen. Maar nee hoor, bepaalde zaken wennen niet. En eerlijk gezegd hoop ik dat ze nooit gaan wennen. Want ik geniet er telkens van, opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Neem nu afgelopen zaterdag.
Afgelopen zaterdag ging ik lunchen met zes andere dames. We zijn allen dames van in de dertig, nieuw in Chicago, en gaan dit jaar zes keer samen naar een Musical. Zaterdag was onze eerste musical en om elkaar te leren kennen zouden we eerst lunchen.

Nog voor je goed en wel aan tafel zit staat er al een glas water op tafel. Gratis kraantjeswater! Soms gefilterd (njamie), soms niet gefilterd (bwaa). De eerste dorst is al gelest. En ja hoor, bij -15°c heb je grote dorst.
Het glas water blijft altijd vol. Ik weet niet hoe ze het doen, maar zonder dat je het in de gaten hebt, blijft je glas altijd vol. Ik geloof dat het voor de positieve spirit van de Amerikanen staat. Ze houden van volle glazen! Vergelijk dat even met België waar jouw gratis glas kraantjeswater altijd leeg is!
Bovendien mag je gerust met het hele gezelschap de maaltijd doorbrengen op gratis kraantjeswater.
Of je brengt je eigen alcohol mee in de vele BYOB-restaurants. BYOB staat voor ‘Bring your own beer’.

Geen kelner die er moeilijk over doet.
Toen het moment van bestellen aanbrak vroeg de dienster eerst of er iemand allergieën had of een bepaald dieet volgde. Ik vertelde dat ik intolerant ben voor melkproducten waarop ze vrolijk antwoordde dat ik alles van de kaart kon bestellen in de melkproductenvrije versie.
Het geeft me een bijzonder gevoel, alles van de kaart kunnen bestellen in de melkproductenvrije versie. En ook nog eens weten dat de kok wel degelijk weet wat dit betekent, dat hij bijvoorbeeld geen boter mag gebruiken en brood moet controleren op de aanwezigheid van melkeiwitten.
Bij het opdienen van de gerechten weet de dienster perfect wie wat besteld heeft. Geen geroep over tafel, waardoor de gesprekken stilvallen, en iedereen zich afvraagt wat hij of zij een half uur eerder besteld had. Nee, zacht fluisterend in je oor vertelt ze welk gerecht ze voor jouw neus zet en dat het ‘dairyfree’ is.

Ik hou wel van dat gevoel van extra aandacht die ik krijg om me tevreden te stellen en de keuzevrijheid die ik plots weer heb om alles van de kaart te kunnen bestellen.
Wellicht omdat ik me in België al tien jaar gehandicapt voel op restaurant, omdat de kelners zuchten, geen idee hebben wat mijn intolerantie wil zeggen, drie keer naar de keuken lopen om het te vragen aan de kok, en met één voorstel op de kaart terugkomen, wat ik dan maar braafjes neem.
Je hoeft in de VS zelfs geen intolerantie of allergie te hebben. Iedereen mag eender welk gerecht naar believen aanpassen en het wordt met de glimlach gedaan.

Krijg je de maaltijd niet op? Spontaan staan de meeneem-doosjes aan tafel!
Toch beter dan eten weggooien en bovendien hoef je de volgende dag niet te koken.

De snelheid waarin alles op restaurant gebeurt blijft me nog steeds verbazen. Hoe ze het in de keuken bolwerken een raadsel. Op anderhalf uur sta je weer buiten, na een driegangenmaaltijd.
Time is money, zeker?

De rekening wordt gebracht zodra de laatste persoon zijn bestek, dat wil zeggen ‘vork’ voor de Amerikanen, heeft neergelegd. Geen koffie na de maaltijd en nog wat nakletsen.
Hoewel, er wordt altijd bij verteld ‘whenever you’re ready’. En aangezien wij afgelopen zaterdag nog een half uurtje hadden voor we naar het theater konden gaan, zijn we gewoon nog een half uurtje blijven zitten. Ook goed.

Bovendien mag je met z'n zessen met vier kredietkaarten en twee keer cash betalen. Alles met de glimlach.

Uiteraard zijn er ook restaurants waar het iets minder vlot gaat dan afgelopen zaterdag, maar die restaurants zijn in de absolute minderheid.

Ik ga weer met plezier op restaurant. Food happINEss!


By the way, topmadammen, die vrouwen van in de dertig, nieuw in Chicago. 
En geweldige grappige musical, de ‘First Wifes Club’. Deze keer eerst in Chicago, daarna pas in New York. Een pre-Broadway musical noemen ze dat. De New Yorkers een loer gedraaid!
En de Oriental Theatre zaal was alweer Europese kitsch in Chicago (zie vorig blogartikel).