woensdag 4 maart 2015

HappINEss op restaurant.

Zeven maanden wonen we hier nu.
Zeven maanden waarin je zou denken dat bepaalde zaken gaan wennen. Maar nee hoor, bepaalde zaken wennen niet. En eerlijk gezegd hoop ik dat ze nooit gaan wennen. Want ik geniet er telkens van, opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Neem nu afgelopen zaterdag.
Afgelopen zaterdag ging ik lunchen met zes andere dames. We zijn allen dames van in de dertig, nieuw in Chicago, en gaan dit jaar zes keer samen naar een Musical. Zaterdag was onze eerste musical en om elkaar te leren kennen zouden we eerst lunchen.

Nog voor je goed en wel aan tafel zit staat er al een glas water op tafel. Gratis kraantjeswater! Soms gefilterd (njamie), soms niet gefilterd (bwaa). De eerste dorst is al gelest. En ja hoor, bij -15°c heb je grote dorst.
Het glas water blijft altijd vol. Ik weet niet hoe ze het doen, maar zonder dat je het in de gaten hebt, blijft je glas altijd vol. Ik geloof dat het voor de positieve spirit van de Amerikanen staat. Ze houden van volle glazen! Vergelijk dat even met België waar jouw gratis glas kraantjeswater altijd leeg is!
Bovendien mag je gerust met het hele gezelschap de maaltijd doorbrengen op gratis kraantjeswater.
Of je brengt je eigen alcohol mee in de vele BYOB-restaurants. BYOB staat voor ‘Bring your own beer’.

Geen kelner die er moeilijk over doet.
Toen het moment van bestellen aanbrak vroeg de dienster eerst of er iemand allergieën had of een bepaald dieet volgde. Ik vertelde dat ik intolerant ben voor melkproducten waarop ze vrolijk antwoordde dat ik alles van de kaart kon bestellen in de melkproductenvrije versie.
Het geeft me een bijzonder gevoel, alles van de kaart kunnen bestellen in de melkproductenvrije versie. En ook nog eens weten dat de kok wel degelijk weet wat dit betekent, dat hij bijvoorbeeld geen boter mag gebruiken en brood moet controleren op de aanwezigheid van melkeiwitten.
Bij het opdienen van de gerechten weet de dienster perfect wie wat besteld heeft. Geen geroep over tafel, waardoor de gesprekken stilvallen, en iedereen zich afvraagt wat hij of zij een half uur eerder besteld had. Nee, zacht fluisterend in je oor vertelt ze welk gerecht ze voor jouw neus zet en dat het ‘dairyfree’ is.

Ik hou wel van dat gevoel van extra aandacht die ik krijg om me tevreden te stellen en de keuzevrijheid die ik plots weer heb om alles van de kaart te kunnen bestellen.
Wellicht omdat ik me in België al tien jaar gehandicapt voel op restaurant, omdat de kelners zuchten, geen idee hebben wat mijn intolerantie wil zeggen, drie keer naar de keuken lopen om het te vragen aan de kok, en met één voorstel op de kaart terugkomen, wat ik dan maar braafjes neem.
Je hoeft in de VS zelfs geen intolerantie of allergie te hebben. Iedereen mag eender welk gerecht naar believen aanpassen en het wordt met de glimlach gedaan.

Krijg je de maaltijd niet op? Spontaan staan de meeneem-doosjes aan tafel!
Toch beter dan eten weggooien en bovendien hoef je de volgende dag niet te koken.

De snelheid waarin alles op restaurant gebeurt blijft me nog steeds verbazen. Hoe ze het in de keuken bolwerken een raadsel. Op anderhalf uur sta je weer buiten, na een driegangenmaaltijd.
Time is money, zeker?

De rekening wordt gebracht zodra de laatste persoon zijn bestek, dat wil zeggen ‘vork’ voor de Amerikanen, heeft neergelegd. Geen koffie na de maaltijd en nog wat nakletsen.
Hoewel, er wordt altijd bij verteld ‘whenever you’re ready’. En aangezien wij afgelopen zaterdag nog een half uurtje hadden voor we naar het theater konden gaan, zijn we gewoon nog een half uurtje blijven zitten. Ook goed.

Bovendien mag je met z'n zessen met vier kredietkaarten en twee keer cash betalen. Alles met de glimlach.

Uiteraard zijn er ook restaurants waar het iets minder vlot gaat dan afgelopen zaterdag, maar die restaurants zijn in de absolute minderheid.

Ik ga weer met plezier op restaurant. Food happINEss!


By the way, topmadammen, die vrouwen van in de dertig, nieuw in Chicago. 
En geweldige grappige musical, de ‘First Wifes Club’. Deze keer eerst in Chicago, daarna pas in New York. Een pre-Broadway musical noemen ze dat. De New Yorkers een loer gedraaid!
En de Oriental Theatre zaal was alweer Europese kitsch in Chicago (zie vorig blogartikel).

4 opmerkingen:

  1. Als je met meer dan zes bent staat de fooi al automatisch op de rekening (18-20%).
    Ben je met minder dan zes personen dan wordt er 15% verwacht. Of 20% als het heel goed was, 10% als je niet tevreden was.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Amai, dat moet inderdaad zalig zijn, je voor een keer geen buitenbeentje voelen! Ik wens je nog veel van die leuke momenten!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik kijk al uit naar de culinaire ontdekking/verovering van Californië :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Ik kijk uit naar je reactie