vrijdag 24 april 2015

Sonoma behind the Scenes

Vorige week trok ik, samen met Leentje, naar Californië. Ze zou een artikel schrijven met de werktitel ‘Sonoma in Style’ voor het Laatste Nieuws. En ik mocht mee als fotograaf en chauffeur van dienst.


Een geweldige samenwerking, bleek ter plaatse, want er stonden dagelijks een paar wijnproeverijen op het programma. Terwijl Leentje vakkundig dronk en noteerde was ik creatief met beeld en route. (Dat van die route is niet helemaal waar, de gps deed het meeste werk.)

Een blik behind the Scenes:

In Sonoma County bezochten we deze wijndomeinen:
  1. Gloria Ferrer Winery
  2. Romililly Wines
  3. Château St. Jean Winery
  4. La Crema Tasting
  5. Alexander Valley Vineyards
  6. Sky Pine Winery
  7. Cast Winery
  8. Pedroncelli Winery
  9. Kozlowski Farm


De streek heeft ons aangenaam verrast. In het glooiende landschap werden wijngaarden afgewisseld door velden en bossen, kabbelende riviertjes door de machtige Pacific. Elk stadje pronkte met een aantal gezellige en goede restaurantjes, winkels en wijnproeverijen.  

We smulden en sliepen bij:
  1. The Girl & the Fig
  2. Flamingo Resort & Spa
  3. Jackson’s Bar & Oven
  4. Barndiva
  5. Rustic at Coppola Winery
  6. Auberge on the Vineyard
  7. The Barlow - Zazu
  


 

Sonoma is erg leuk om te rijden. In San Francisco staken we de Golden Gate Bridge over (blijft toch bijzonder) en reden we landinwaarts om al na een uur in Sonoma County te belanden. Bij terugkomst volgden we de kustroute Highway 1 via Bodega (van Hitchcock’s film the Birds). We reden met een ‘compacte’ Hyundai die niet zo compact bleek te zijn (in Amerika is alles ‘groots’) en die we vlot via de automatische check-in van Alamo op de luchthaven mochten uitkiezen. Een rit met een vintage car stond ook op het programma.


 
San Francisco was onze start- en eindbestemming, een groot, gezellig dorp omgeven door water en heuvels en ideaal om de bilspieren te trainen (een behoorlijk verschil met het ‘platte’ Chicago).

We deden en bezochten:
  1. Ferry Building
  2. De Young Museum
  3. The cable car
  4. Hop-on-hop-off bus
  5. Japantown

We smikkelden en snurkten bij:
  1. Historic John’s Grill
  2. Fog Harbor Fish House
  3. Intercontinental Hotel
  4. 1601
  5. Vertigo Hotel




Vijf dagen happINEss – deze keer – outside the Windy City.

Het bijhorende artikel verscheen in de bijlage van Het Laatste Nieuws op 2 mei 2015.
Lees het hier


Al iemand in Sonoma geweest?


woensdag 15 april 2015

Kleine CHI-momentjes van geluk

Het geluk zit in de kleine dingen.
En in Chicago kunnen dat al wel eens andere kleine dingen zijn dan in België.

Zoals:


  1. Een kostuum laten kuisen bij de droogkuis kost 'seize dolares'.
    Dat is vijf euro. Slechts vijf euro!
    De vloer kuisen moet daarentegen wel met swiffer-toestanden. Een eenvoudige aftrekker en dweil zijn nergens te bespeuren.
  2. Als je aan de pillen moet stuurt jouw dokter elektronisch een voorschrift naar jouw apotheker, die jou vervolgens automatisch belt wanneer de pillen klaar liggen. En vanaf dan krijg je telefoon telkens jouw nieuwe lading pillen weer klaar ligt. Vergeet je naar de apotheker te gaan? Geen probleem, je wordt er elke dag opnieuw weer telefonisch aan herinnerd.
  3. Onze verzekeringen zijn bij een kantoor van State farm. Als kerstcadeautje kregen we naamstickers, voor onze verjaardag een handgeschreven kaart. Nog leuker, de autoverzekering voor Fiston, Barts Mustang, konden we in de winter gewoon bevriezen en in de lente weer opstarten.
  4. Onze Target hypermarkt heeft een roltrap voor het winkelkarretje. Altijd een grappig zicht om de klant en zijn/haar karretje op een naast elkaar liggende roltrap naar beneden te zien komen. Je vindt in de supermarkt wel geen fatsoenlijke papieren zakdoeken.
  5. Ben je even op vakantie. Gewoon online aan de post vragen om niet langs te komen tijdens je verlof en alles te brengen op de laatste dag voor terugkomst. (Misschien kan dat ook in België?)
  6. Magazines kosten hier gemiddeld 5 dollar per stuk maar als je een abonnement neemt kost het je slecht 1$ per stuk. En dikwijls hoef je je maar te engageren voor 1-2 jaar.
    Helaas is er geen enkel magazine in de stijl van mijn favoriete Flow en Happinez (wordt dus in België voor mij verzameld).
  7. Mijn haar glanst en heeft een bruine kleur. Dat is van de zon volgens mijn kapper Jenny. In België was het veel doffer en grijzer door het doffe en grijze weer. Als dat geen leuk bijverschijnsel is!
    Daarentegen is het ook veel droger in de winter en niet in model te krijgen.
  8. Vele restaurants zijn BYOB, Bring Your Own Beer. Je brengt jouw eigen bier of wijn mee, de kelner neemt het aan, zet het in een ijscooler en schenkt het voor jou uit.
    Vermoedelijk is dat voor deze restaurants interessanter dan een dure alcoholvergunning.
  9. Een openbaar toilet vinden is niet moeilijk, bovendien gratis, redelijk proper en er is altijd wc-papier!
    Weliswaar zijn de deuren langs onder en boven gewoon open en ‘hoor’ je elkaar. Niet gezellig, maar het zou voor de veiligheid zijn.
  10. Overal zijn er gratis waterfonteintjes. Het mooiste fonteintje vind je in Lincoln Park zoo.




En welk momentje van geluk had jij vandaag?

woensdag 8 april 2015

Architectuur in Chicago, 30 dagen lang

In maart heb ik 30 dagen lang een architectuur foto gepind op Pinterest.

Deze keer heb ik het concept wat moeten aanpassen. Op zoek gaan naar een kleur (als in de reeks 'Chicago in't wit/rood/geel/oranje) lukt elke dag. Op zoek gaan naar een architecturaal mooie foto lukt niet elke dag, als je ver buiten het centrum woont.
Dus ik heb 30 dagen een foto gepind van 30 foto's getrokken in de maand maart.

Marina City
Twee ronde torens in de vorm van maiskolven.
Op de eerste verdiepingen zie je de auto's staan, daarboven zijn de appartementen.


Metropolitan Correction Center
Een gevangenis in een goudglanzend driehoekig gebouw.
De échte Piper, uit 'Orange is the new Black' verbleef hier even.

Olive Park
Met een geweldig zicht op River North.
Die zwarte Darth Vader toren is the John Hancock Building.

De Taj Mahal van Noord Amerika.
Deze bevindt zich in Wilmette, een buitenwijk van Chicago.

The Bean
Cloud Gate wordt in de volksmond the Bean genoemd.
Altijd leuk om foto's te trekken van de reflecterende gebouwen.

Een sneeuwstorm:
Die zo nodig de lente even weer in winter deed veranderen.
In het businessdistrict in the Loop.


The Wrigley Building
Zo wit als de wrigley kauwgum.
En mooi glanzend dankzij de zes tinten witte stenen die regelmatig met de hand gewassen worden.

Architectuur liefhebbers komen niks tekort in Chicago, dé architectuur-stad van de States.
Niet voor niks is de Chicago Architecture Foundation River Cruise de nummer 1 attractie van Chicago.

zondag 5 april 2015

Toeval bestaat niet

Wat vinden jullie van het volgende verhaal? Toeval of niet?
Ik had een kaartje gewonnen voor het Europese filmfestival in Chicago. Een filmfestival dat 30 dagen duurt en waar er dagelijks verschillende filmvoorstellingen zijn. Ik was wat aan het snuisteren in het programma-aanbod online, maar het was me veel te overweldigend en alle films leken leuk. Dus ik liet het even links liggen.

Nu bleek mijn vriendin Leentje ook een ticketje gewonnen te hebben en we prikken samen een datum zonder te kijken welke film ze spelen. De dag voor onze filmdate laat Leentje weten dat ze niet kan en beslis ik alleen te gaan. Tenslotte stond de rest van mijn week al vrij vol gepland.

Een paar uurtjes voor vertrek kijk ik online waar de filmzaal juist is en welke film ze eigenlijk spelen. Ik blijk keuze te hebben uit twee films: een Deense Science Fiction film (niet mijn genre) en een Belgische documentaire film over Ivoorkust. Euheu?! Ik word al lichtjes opgewonden vanwege de link met België, jullie welgekend, en de link met Ivoorkust, waar mijn papa gewoond heeft.
Soit, ik ga dus naar de film 'N – the Madness of Reason'.




Een pareltje van een film! De volledige 102 minuten zat ik in de flow van het verhaal, met afwisselend gevoelens van warmte en van koude, van geluk en van verdriet. Diegenen die Afrika kennen, begrijpen wat ik bedoel en aan hen kan ik deze film echt aanraden.

Nog een beetje van mijn melk vanwege de intensiteit van deze film blader ik op de trein door het filmfestivalkrantje dat ik bij het buitengaan had meegenomen.
Wat ontdek ik? Gedurende de 30 dagen  van het filmfestival werd maar 2 keer een Belgische film gespeeld! En ik zat, per toeval, in deze voorstelling?!

Ik mail mijn broer Jeroen die filmregisseur is, en vraag hem of hij toevallig de producent van deze film, Peter Krüger, kent. Ik dacht nog, ‘de kans is reëel want de Vlaamse filmwereld is niet groot, maar langs de andere kant woont Jeroen toch ook al elf jaar in Azië.’
En wat dacht je? Natuurlijk kent hij Peter Krüger!

En zo hadden we even een wereldwijd familiemomentje dankzij de Belg Peter Krüger. Ik was toevallig (of niet?) in Chicago in een film terecht gekomen van een Belgische filmdirecteur die mijn broer in Japan goed kent, over het land Ivoorkust waar mijn papa nog had gewoond.

Ik geloof ondertussen niet meer in toeval. Zeker nu ik in Chicago woon, en mijn dagen stressvrij zijn, maak ik dit soort verhalen wekelijks mee. En ik krijg er telkens meer happINEss van.

woensdag 1 april 2015

Het Universum sprak

Als je in Chicago woont heb je een overweldigende keuze aan vrijetijdsbestedingen. Moeilijk kiezen dus, zeker als je in zoveel geïnteresseerd bent als ikzelf.

Maar als je door ‘het Universum’ uitgenodigd wordt om aan een schrijversworkshop in Chicago deel te nemen, net nadat je je, samen met een Belgische vriendin, had voorgenomen om een verhaal neer te pennen, dan weet je dat je moet gaan.

Ik licht even ‘het Universum’ toe. De Amerikaan Mike Dooley had jaren geleden beslist om, in naam van het Universum, dagelijks een positief berichtje aan zijn emailcontacten te sturen. Al jaren lees ik elke ochtend zijn inspirerende boodschap. Jij kan trouwens de 675.001e persoon worden die een dagelijkse ‘Note from the Universe’ ontvangt.
Dus Mike Dooley sprak, tijdens de Chicago Writers Workshop, over de kunst van je dromen na te leven.
Een aantal personen van uitgeverij HayHouse vulde zijn boodschap aan met praktische informatie over de redactie en de uitgave van een boek.
Ik wil graag met jullie Mike Dooley’s gps-metafoor delen.

De klassieke formule om tot een resultaat te komen: actieplan + uitvoering = gewenst eindresultaat.
Ik wil iets bekomen, dus plan ik al mijn stappen er naar toe en voer ik die ook uit.

De Mike Dooley formule om tot een resultaat te komen:
gewenst eindresultaat + actie = de te ondernemen acties.
Ik wil iets bekomen, dus ik start gewoon met 1 stap en heb er alle vertrouwen in dat de volgende
stappen onderweg wel duidelijk zullen worden en ik uiteindelijk mijn einddoel zal bereiken.
En ik citeer Mike “Your brain is too small to realize how you’ll get there. That’s why you feel like you carry all the weight on your shoulders when you follow a certain plan that desperately needs to be successful. And you won’t see any other opportunities on the way.”

Dus de gps-metafoor:

  • Je formuleert duidelijk je eindbestemming.
  • De gps start haar berekening over de kortste, aangenaamste weg van de plaats en tijd waar je op dat moment bent.
  • Enkel als jij de eerste stap zet, met name je auto in eerste versnelling zetten, zal de gps zeggen welk je volgende stap is.
  • Bij elke verdere stap die je zet zal de gps de daaropvolgende stap duidelijk maken.
  • Als je een verkeerde stap zet of je was niet aan het opletten zal de gps je vertellen hoe je terug richting eindbestemming geraakt. (Als je stopt, stopt ook de gps.)
  • ‘Hoe’ er te geraken wordt volledig door de gps berekend en voortdurend aangepast aan de omstandigheden die er zich op dat moment voor doen.
  • In de hele tijd dat jij een actie onderneemt en de gps de volgende actie vertelt, ben je niet zeker of en wanneer je zal aankomen. Pas als je de eindbestemming ook echt ziet weet je dat je er bent.
  • Met andere woorden: het leven kan veel eenvoudiger en lichter zijn als we het gewicht van actieplannen achterwege laten. We hoeven gewoon duidelijk onze wens te formuleren en we nemen de eerste stap. En voor elke stap zal ‘het universum’ je duidelijk maken welke de volgende stap is. Je moet dus de controle loslaten en vertrouwen hebben dat je de volgende stappen zal zien en er zal geraken (want uiteindelijk weet je pas dat je je doel bereikt hebt als je aangekomen bent).

*vroem*vroem*start*go*continue*magic!

_ _ _

Het werd een zeer inspirerende, warme, transparante, happINEss workshop met 550 andere deelnemers. Ja ja, 550 deelnemers! In Amerika zien ze het groots!

En er hing een ongelooflijke, gezellige energie tussen al die deelnemers. Ik zat bij Ann-Marie die kinesiste was en vond dat ze de mentale gezondheid van haar patiënten ook onder handen zou moeten nemen. En bij Stacey die executive life coach was (een jaar geleden ontdekte dat ze met overledenen kon praten) en haar 46e verjaardag vierde.  Aan mijn linkerkant zat Meegan die jaren verlamd was geweest door een verkeerde operatie, miraculeus was genezen, vervolgens borstkanker kreeg, daar weer van genezen was en er nu een boek over wilde schrijven. We gaven elkaar complimenten over ons rockchick-achtige korte haar. En dan had je ook nog Audrey, de yoga-leraar uit Boston die thee-tattoos op haar arm had staan (thee-link!) en die ik voorstelde om ‘ s avonds mee te gaan naar Poetry Slam in the Green Mill waarop ze antwoorde ‘Oh My God, I am a slam poet and Poetry Slam is 30 jaar geleden uitgevonden door Marc Smith, in the Green Mill!’. ‘Dat kan dan ook geen toeval meer zijn’ antwoordde ik ‘want Marc Smith treedt nog steeds elke zondagavond op!’ We zijn dus uiteraard gegaan. Nooit twijfelen bij zo’n sterke signalen van het universum. En het was lachen geblazen die avond.

_ _ _


‘Ja maar, Ine, ga je nu een boek schrijven?’ hoor ik jullie vragen.
‘Geen flauw idee’ is mijn antwoord ‘Mijn vriendin en ik gaan een verhaal delen, dat is onze eindbestemming.‘
‘Hoe dan?’ vragen jullie je af.
‘Dat weten we dus niet, dat laten we aan de gps over. Ondertussen nemen we allerlei acties in die richting en geeft de gps ons de nodige suggesties om verder te gaan. En wij zijn ervan overtuigd dat we volgend jaar gaan aankomen!’

En dat allemaal zonder een stappenplan. Een serieuze test in ‘loslaten’ en ‘vertrouwen’ voor deze twee over planmatige happINEss madammen.

Vertrouw jij jouw gps?
Heb jij al een voorbeeld van hoe iets lukte zonder actieplan?