woensdag 20 mei 2015

De Amish, terug in de tijd

De wederhelft heeft een project in Noord-Ohio en we beslissen om de 560 kilometer per auto af te leggen. Een happy roadtrip vanuit de Windy City dus én we lassen een stop in bij de Amish.

We boeken een arrangement bij Amish Acres in Nappanee, Indiana waar ons bezoek start met een rondleiding.

En we leren bij... namelijk:

  • dat dit de enige Amish site is die op de erfgoedlijst staat,
  • dat er 250.000 Amish zijn verspreid over 20 staten in de V.S. en Canada,
  • dat ze niet deelnemen aan de moderne wereld van de ‘English’,
  • dat ze niet geloven in rechtbanken, het leger, politie, verzekeringen en sociale zekerheid. Ze betalen wel belastingen maar maken geen gebruik van enige diensten die je ervoor in ruil zou kunnen krijgen,
  • dat ze Pennsylvanian Dutch spreken, een soort duits uit Zuid-Duitsland wat niks te maken heeft met nederlands,
  • dat hun kinderen onderwijs krijgen in Amish-schooltjes die niet erkend maar wel toegelaten zijn door de overheid,
  • dat de zestienjarigen een paar weken tot een paar maanden (dat beslist hun bisschop) van het moderne leven genieten en daarna beslissen of ze Amish willen zijn of 'English'.

Verder lijkt het leven wel wat op het leven van onze overgrootouders. De meeste Amish zijn boeren en eten kost uit eigen hof. Ze werken van zonsopgang tot zonsondergang en zondag wordt er naar de kerk gegaan. Ze zijn streng gelovig en willen daarom niet gefotografeerd worden (iets van de hel die dan over hen komt). Ze hebben grote families, verwarmen met houtkachels, koken op een Hollandse stoof, doen de was in een ton, verlichten met olielampen, communiceren per brief...



In ons arrangement zit ook een Amish diner, erg populair bij de ‘English’. Het deed me aan mijn oma’s kost denken; bonensoep, kip met appelmoes en boontjes, vruchtentaart als toetje. En uiteraard veel te veel. Gelukkig konden we ‘dessert to go’ nemen. Dat zou bij mijn oma niet waar geweest zijn.


Daarna volgde een musical in de Amish schuur, waar geen Amish in meezong noch naar kwam kijken, want veel te werelds. En we logeerden in een hotel op het domein mét electriciteit en douche. Enkel de quilt bedsprei had iets Amish.

Een paar dagen later reed ik alleen (want de wederhelft moest werken) door Amish Country in Ohio. Een glooiende omgeving waar bossen, moerassen en velden voor afwisseling zorgen. Een aangename verrassing tegenover het platte Noord-Illinois en Noord-Indiana. Regelmatig moest ik vertragen om paard en kar voorzichtig voorbij te steken. Ik had eigenlijk verwacht dat de Amish volledige dorpen zouden overgenomen hebben, maar dat was niet waar. Enkel aan paard en kar en hun kleding, aan de wasdraad of op hun lichaam, kan je zien dat er Amish in die boerderij wonen.



Ik hield halt in Berlin, een dorp met de grootste Amish populatie ter wereld, volgens hun welkomstbord. Het centrum bestond echter uit souvenirswinkels met Amish meubelen, quilts, poppen zonder gezicht, jams, koekjes…  Een toeristenval! 
De German Village Market leek me een supermarkt dus ik dacht er even een brood te gaan halen. En toen gebeurde het! Ik stap binnen en blijk de enige ‘English’ te zijn. Overal zie ik Amish. In de bakkerij, de supermarkt, de bijbelboekenwinkel, de apotheek en de bank. Of aan het werk of als klant. Een stuk of tien Amish zitten op een bankje een ijsje te eten terwijl ze wachten op hun afspraak bij de bank. Ik lijk wel in Bokrijk. Maar dit is echt! En hier mag ik geen foto's trekken.
Ik kwam voor een brood dus koop ik een brood. Een Amish brood met nog meer suiker, eieren en olie dan in een klassiek Amerikaans brood...
Eens buiten zoek ik de paarden en karren en die blijken mooi geparkeerd te staan naast de auto’s van de toeristen die met z'n allen in de souvenierswinkels zijn.


Het heeft wel iets, leven zonder internet, telefoon en televisie. Maar geef mij toch maar verwarming tijdens de koude Midwest-winters en een wasmachine graag.

Verder op deze roadtrip was er nog:

  • fietsen op Kelleys Island op Lake Erie, Ohio terwijl iedereen daar met een golfkarretje rond toert (wij zijn nog té Europees) én vrienden worden met de plaatselijke brouwer, 
  • theetjes drinken in de leukere wijken van Cleveland,
  • ‘Kom hier dat ik u kus’ lezen op het strand aan Lake Erie,
  • plannen ramen om ooit een brouwerij-pub te openen nadat de wederhelft negen proeverkesglazen binnen heeft in de derde brouwerij-pub op deze roadtrip, 
  • in mijn nopjes zijn in de natuur van Cuyahoga Valley National Park,
  • skypen met mijn truttige vriendinnen.


Waar willen jullie dat mijn volgende roadtrip naartoe gaat?
Wie weet…

4 opmerkingen:

  1. Zeer mooi verslagje! Ik heb direct zien om naar Berlin te vertrekken.
    Volgende roadtrip? Indianapolis, Milwaukee, Belgium ... ? Laat maar weten :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nog zo veel mogelijkheden: richting Noord-Michigan naar Traverse City, route 66 tot Saint Louis, Langs Milwaukee en Belgium naar de Apostel Islands. Jieha!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zeker ook de Frida & Diego expo nog doen in Detroit ook ... Je hebt nog een dikke maand :-)

      Verwijderen

Ik kijk uit naar je reactie