woensdag 29 juli 2015

Mijn 10 favorieten in Chicago

1.       Wandelen aan Lake Michigan

Mijn persoonlijke nummer één. Of het nu zomer of winter is, twee à drie keer per week wandel ik aan het meer, met uitzondering van temperaturen kouder dan -10°c. Ik hou van de steeds veranderende appelblauwzeegroene kleur, de gezonde lucht en de stilte in mijn hoofd. En in de zomer werk ik een beetje in de schaduw van een boom, picknick ik er met mijn vriend en baad mijn voeten in het koude water.
 


 

(Mijn wandelroute: van Foster Beach zuid naar het natuurreservaat van Montrose Beach of Noord naar Loyola Beach.)


2.       Picknicken in het Jay Pritzker Pavilion luisterend naar een gratis optreden

en ervoor even staren naar the Cloud Gate (aka the Bean), het leukste kunstwerk van Chicago



(Millennium Park is mijn favoriete park ter wereld met Cloud Gate, the Crown Fountain, Lurie Garden, Jay Pritzker Pavillion en the PB Bridge)

3.       Yoga op het strand om 6u s’ochtends

Om 5.45 spring ik op mijn fiets op en rijd langs het meer naar Montrose Beach voor een sessie ochtendyoga . Rustig ontwaken met de opkomende zon in je gezicht en licht kabbelend water voor je. Vol energie, goedgezind voor de rest van de dag en me een vreselijke bofkont voelend fiets ik terug naar huis. Om 7u lijkt Chicago wakker te zijn; honden worden uitgelaten, er wordt aan tai-chi gedaan, gejogd, gefietst richting werk…

(Van juni tot september met Nature Yoga on the Beach, met lessen om 6u, 9u, 18.30pm)

4.       Majestueuze bomen in de residentiële straten

Inclusief groene voortuintjes en guerrilla bloemenperkjes op de hoek van elke straat. En dan mag ik de zotte eekhoorns, de knalrode cardinals en de vuurvliegjes niet vergeten die me instant happy maken.



5.       De privé uitgebate restaurants en winkels in Andersonville

Voor een Europeaan is het extra fijn om niet naar ketens te moeten gaan. De designerswinkeltjes en gezellige restaurants in onze wijk maken dan ook dat ik me thuis voel. Om nog maar te zwijgen van de koninklijke bediening op restaurant als je een melkintolerantie hebt. 


(Mijn favoriet: Kopi, a travelers café)

6.       Gratis toegang tot het Art Institute op donderdagavond

Als inwoner mogen we het beste museum ter wereld op donderdagavond gratis bezoeken. Daar maak ik gretig gebruik van om de tijdelijke tentoonstellingen mee te pikken. René Magritte en James Ensor zijn achter de rug, Degas êst arrivé.



7.       Vriendelijke inwoners

Het schijnt eigen te zijn aan de Midwest, volgens de Amerikanen zelf. De inwoners zijn vriendelijk, gewoon en behulpzaam. Ik kan uiteraard niet vergelijken met de rest van de VS maar het wel beamen.

8.       De stokpaardjes en babygorilla in de gratis zoo

En ik kan het dan niet laten om ook naar de orchideeën in de serre te gaan kijken en over het natuurpad te wandelen langs de wilde prairiebloemen.  



9.       Het openbaar vervoer

Wie heeft er een auto nodig? Je staat alleen maar vast in het verkeer. Met de verhoogde trein geraak je ver (en onze rode lijn rijdt 24/24, elke 7 minuten). De bussen werken volgens hetzelfde principe. En de uitvinder van expressbussen krijgt een dike zoen van mij. Leve Google Maps om te vertellen welke trein en bus ik moet nemen, hoe laat en hoe lang het traject duurt.

10.   Fietsen op lakefronttrail

Dit 30 km lange pad loopt langs Lake Michigan van het noorden naar het zuiden. Op mooie dagen is het een snelweg voor fietsers, joggers, wandelaars en rolschaatsers. Je komt langs 26 stranden, verschillende haventjes, natuurreservaten en attracties. Wat ik het liefste doe, is het pad even verlaten, vertragen en genieten. En dan weer verder met de fiets…




Een jaar geleden had ik wat schrik om naar deze grootstad te verhuizen.
Terwijl het nu wel lijkt alsof we aan zee wonen (want zo voelt het om dicht bij het meer te wonen).


Wat vind jij leuk aan Chicago?

donderdag 23 juli 2015

Deze keer wat minder happINEss in the Windy City

Afgelopen zaterdag beloofde een geweldige dag te worden. Zo’n zaterdag die helemaal op een vakantiedag zou lijken.

s’Ochtends namen Bart en ik een les Stand Up Peddling. Om 8u stonden we recht op een soort waterbord met 1 peddel in de hand. Kleine golfjes maakten het best wel een uitdaging om rechtop te blijven staan. Eens windstil werd vond ik heerlijk, helemaal ZEN op het water staan.



Na de les werd het tijd om in Lake Michigan te zwemmen. Het water is nog steeds vrij koud maar ik had er zin in. En voila, mijn eerste keer staand op een waterbord gevolgd door mijn eerste keer zwemmen in Lake Michigan.

In de namiddag zat ik met 6 andere meiden in het theater voor de Musical Kinky Boots. Gezien het prachtige weer zouden we daarna samen iets gaan drinken en s’avonds waren Bart en ik uitgenodigd voor een barbecue bij vrienden op een dakterras met zicht op het zaterdagse vuurwerk van Chicago.

En dan gebeurt er van alles op de twee uur dat je niet bereikbaar bent.

Bart was gaan koersfietsen. Mooi weer, zodus.
Echter, compleet onverwacht, brak er een onweer los. Iedereen op het strand rende weg zonder goed en wel de fietsers op het fietspad in het oog te houden. Bart moest uitwijken, slipte in een plas en viel hard op zijn zij. Met veel pijn slaagde hij erin nog 10 kilometer naar huis te fietsen, de trappen tot onze 1e verdieping te nemen, zijn schaafwonden onder de douche proper te maken en in de zetel te kruipen.

Niet veel later kwam ik druipnat thuis. Alles leek te werken dus we dachten beiden ‘een nachtje slapen en het zal wel beteren’.
Niet dus.
De volgende ochtend, op de spoedafdeling, zeiden we nog tegen elkaar ‘’t zal een verrekking of scheur zijn, zo dadelijk naar huis en rusten’.
Niet dus.
De rechterheup was gebroken en moest zo snel mogelijk geopereerd worden.

O-ooh.

Dat wil ook zeggen dat er de volgende weken krukken aan te pas komen, Bart niet mag vliegen (en dus niet naar zijn klanten kan) en onze wandel-kampeervakantie in Alaska niet kan doorgaan. En net nu, na 20 jaar reisverzekering in België, hebben we geen annulatieverzekering vanwege de exuberante bedragen die ze in de VS daarvoor aanrekenen.

Positief blijven denken… euhm. Snel terug thuis?

De operatie verloopt naar wens.
En ik ontdek, door zeer veel telefoontjes te plegen, dat:
  • je vluchten kan annuleren naar believen en er credits voor in de plaats krijgt (min een administratieve kost)
  • onze visakaart voor Bart een mooi bedrag moet terugbetalen (niet alles, maar beter dan niks)
  • we 50% korting krijgen als we volgend jaar de trip zouden boeken


Het tij is gekeerd. We gaan tevreden slapen (Bart in het ziekenhuis, ik thuis).
De volgende ochtend, om 5u40, neem ik mijn fiets om naar de ochtendyoga op het strand te gaan en ik ontdek dat Barts stadsfiets weg is. Weg! Als in 'gestolen uit onze garage' net als hij in het ziekenhuis ligt (toeval?). Kwaad opzet, daar houden we niet van. Grrrrrr….



Terwijl Bart in het ziekenhuis uit bed in de zetel moet (auw) en daarna zijn eerste stappen zet (auw) bel ik opnieuw en opnieuw naar onze verzekeraar die me uiteindelijk laten weten dat de franchise 500$ is bij diefstal, exact de waarde van de fiets. Dedju!

Een dure week, we willen niet weten hoeveel duizenden dollars we uit eigen zak gaan moeten betalen voor de operatie (ons franchise-plafond van 6000$ schatten we) en hoeveel we verliezen aan de Alaska reis. Er kan dan nog wel een fiets bovenop.

Positief blijven denken… euhm. Snel terug thuis?

Jahaa!
In de namiddag kan Bart al trappen lopen en s’avonds mag hij dat herhalen bij ons thuis.
Het tij is weer gekeerd. We gaan tevreden slapen (beiden thuis).

De volgende dag wordt er een happy healing fruitbloemstuk afgeleverd en koop ik happy healing thee bij mijn Chinese vriend.



Alles is goed!


Ps: als Murphy aan klopt wijs je hem vriendelijk weer de uitgang

woensdag 15 juli 2015

Open tuindag

Onze wijk doet heel wat moeite om de inwoners aan het wandelen en fietsen te krijgen. En vorige zondag was dat door een Open Tuindag. Bij een twintigtal inwoners mochten we achterin piepen in hun ecologische tuin.


Zijn onze straten niet geweldig groen?
Ik blijf me er alvast elke dag over verwonderen!


Hostas, hostas en hostas… en lelies.
Duidelijk dé planten die de strenge winters overleven en in de schaduw de koning van elke tuin zijn.


Elke tuin heet ons welkom, met een bordje, een tafel met koekjes, huisgemaakte ice-tea en hier en daar ook eigenaar die graag een praatje slaat.


Dat was gezellig genieten in de pareltjes van tuinen van buurtbewoners.














Wij doen het kleiner én fijner ;-)


Groene happINEss in the Windy City!


Zijn jullie al eens naar een Open Tuindag geweest? Welke plant overheerst er daar?

woensdag 8 juli 2015

Frank Lloyd Wright achtervolgt me tot in LA

Tijdens een weekje verlof in Los Angeles bezoek ik het Hollyhock huis, gebouwd door Frank Lloyd Wright.
Wright was wellicht de bekendste Amerikaanse architect uit zijn tijd en woonde het grootste deel van zijn leven net buiten Chicago.

Wright ontwikkelde zijn eigen stijl, bij voorkeur een stijl die bij de omgeving past. In en rond Chicago werd dat de ‘prairiestijl’. Want onze staat Illinois heeft wel degelijk de slogan ‘Prairieland’ (of ook wel ‘Land of Lincoln’, maar dat doet nu even niet ter zake). Er schiet niet veel meer over van het prairieland tegenwoordig maar in het begin van de 20e eeuw was het een en al prairie.

Wright koos voor horizontale vormen, grote ramen en zachte kleuren passende in de omgeving. Het wordt echt interessant als je de woningen ook kan bezoeken. Het volledige interieur inclusief meubelen, lampen en tapijten zijn van zijn hand. Je moet eerst de deur wel vinden. Eens binnen volg je in elk huis het ‘Path of Discovery’. En die ontdekking laat ik aan jullie over bij een bezoekje…

Zo zien de prairiestijl-woningen er langs de buitenkant uit:

Robie House, Hyde Park-Chicago, Illinois


Frank Lloyd Wright’s Home and Studio, Oak Park, Illinois

Forest Ave, Oak Park, Illinois

Toch wel verschillend met de Californië-woning, die meer geïnspireerd is op de droge, warme omgeving en de stokrozen (=hollyhocks) waar de eigenares zot van was:

Hollyhock House, Los Angeles, Californië

Geef mij maar de prairiestijl!

‘En wat deed je nog zoal in LA?’ hoor ik jullie vragen.

Wel:

  • geesten najagen aan de Graystone Mansion (à la Gostbusters)
  • de verhaallijn van Mulholland Drive opnieuw proberen te begrijpen en falen 
  • een praatje maken met een vriendelijke man uit Texas, die achteraf een bekend tv-gezicht blijkt te zijn (Ben McCain)
  • toch niet rolschaatsen op Venice Beach want geen gaatje meer vrij op het fiets/rolschaatspad
  • lachen met de Hollywood-ster voor Lassie
  • verschieten dat het telkens 10°c frisser is aan de kust dan in de stad
  • een Minion zijn in de nieuwe 4d-attractie van ‘Despicable me’ in Universal Studios
  • met eigen ogen zien dat de Baywatch-redders ook echt bestaan
  • op een rots gaan staan in Topanga State Park, één van de vele bergen rond LA
  • een burrito eten van een foodtruck
  • de huurprijzen opzoeken voor een appartement in Santa Monica en dat plan weer snel vergeten
  • kolibris en Teslas zien vliegen
  • heel veel in de auto zitten en in harmonica-files rijden, weliswaar met zeer hoffelijke collega-chauffeurs
  • ...
  • en ook wel een beetje werken op het terrasje van onze Airbnb